Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/1217 K.2024/4016

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız elkoyma nedeniyle 220.000,00 TL maddi ve 50.000,00 TL manevi tazminatın işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 120.622,99 TL maddi tazminatın elkoyma tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davalı vekilinin temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davalı vekilinin temyiz istemi; tazminat miktarının yüksek olduğuna, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, davanın reddine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

Tazminat talebinin dayanağı olan Nizip 1.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2017/61 Esas sayılı ceza dosyası kapsamında; iyi niyetli üçüncü kişi konumunda olan davacı şirkete ait çekiciye, 5607 Sayılı Kanunu'nun 13/1-a bendinde belirtilen gizli tertibat olduğundan 10/2 maddesi gereğince 30.12.2016 tarihinde el konulduğu, yapılan yargılama sonunda sanığın mahkumiyetine hükmedilerek karar kesinleştiğinde çekicinin davacı şirkete iadesine karar verildiği, kararın 26.03.2019 tarihinde kesinleştiği, el koyma tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı,

kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu, el konulan aracın 17.8.2017 tarihinde Gaziantep Tasfiye İşletme Müdürlüğünce satıldığı, 18.03.2019 tarihinde tasfiye bedeli olarak 33.932,20 TL araç bedeli, elkoyma tarihinden iade tarihi olan 18.03.2019 tarihine kadar yasal faiz (6.643,27-TL) işletilerek, damga vergisi (62,98 TL) düşüldükten sonra toplam 40.512,49-TL'nin ödendiği anlaşılmakla,

İlk derece Mahkemesince; çekicinin el konma tarihinde ikinci el fiyatının 154.555,19-TL olarak belirlenerek, bu bedelden tasfiye bedeli olarak ödenen 33.932,20-TL bedelin düşülerek arta kalan 120.622,99-TL'nin ilk koyma tarihinden itibaren işletilecek yasal faiziyle birlikte davalı hazineden alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından isabetsizlik görülmemiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, davalı vekilinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Davacı tarafça dava dilekçesinde hükmedilen tazminat miktarlarına tarih belirtmeksizin yasal faize hükmedilmesi talep edilmiş olmasına rağmen, mahkemece hükmedilen maddi tazminat bakımından dava tarihi yerine el koyma tarihinden yasal faize hükmedilmesi;

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CUMK'un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği maddi tazminat miktarının belirlendiği bölümünde yer alan '' el koyma tarihi olan 30.12.2016'' ibarelerinin çıkarılarak yerine "dava tarihi olan 26.03.2019" ibarelerinin eklenmesi ile suretiyle suretiyle hükmün, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,