Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/1473 K.2024/2487

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekilinin temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız elkoyma nedeniyle 300.000,00 TL maddi tazminatın elkoyma tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin, davaya konu araca el koymanın haksız olmadığı, araç maliki olan davacının şase numarası farklı olan aracın kusuru sebebiyle uğradığı zararı aracı kendisine satan kişilerden genel hükümlere göre açılacak tazminat davası ile talep etmesi gerektiği ve 5271 sayılı CMK'nın 141 ve devamı maddelerinde belirtilen tazminat isteme koşullarının oluşmadığından bahisle reddine karar verilmiş,

Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; istinaf merciince usul ve yasaya aykırı karar verildiği ve davanın kabul edilmesi gerektiğine, ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Dörtyol 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/98 Esas – 2010/276 Karar sayılı ceza dosyası incelendiğinde, ruhsat sahibi davacı olan 33 F 0695 plaka sayılı araca resmi belgede sahtecilik suçundan yürütülen soruşturma kapsamında 12.12.2009 tarihinde fiilen el konulduğu, teslim edilmediği,

yapılan yargılamada dosya dışı sanıklar hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan beraat kararı verildiği ancak el konulan araçla ilgili bir karar verilmemesi üzerine Dörtyol Cumhuriyet Başsavcılığının talebinin kabulü ile Dörtyol 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.10.2015 tarihli ve 2010/98 esas, 2010/276 sayılı ek kararı ile araç ruhsatı, plaka ve şase numarası trafiğe uygun hale getirilmek suretiyle aracın sahibine iadesine dair karar verildiği, kararın 26.10.2015 tarihinde kesinleştiği, davaya konu araca el koymanın haksız olmadığı,

araç maliki olan davacının şase numarası farklı olan aracın kusuru sebebiyle uğradığı zararı aracı kendisine satan kişilerden genel hükümlere göre açılacak tazminat davası ile talep etmesi gerektiği ve 5271 sayılı CMK'nın 141 ve devamı maddelerinde belirtilen tazminat isteme koşullarının oluşmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Gerekçeli karar başlığında, dava tarihinin 15.08.2016 yerine hatalı olarak 02.09.2019 olarak gösterilmesi, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım yanlışlığı olarak kabul edilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Mersin 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,