Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/1933 K.2024/2699

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 24.12.2021 tarihli ve 2021/2860 Esas, 2021/2690 Karar sayılı ek kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı ve tutukluluk nedeniyle 16.330 TL maddi, 30.000 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 7.588.48 TL maddi, 9.000 TL manevi tazminatın gözaltından itibaren işleyecek faiziyle davacı lehine ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekili ve davalı vekilinin istinaf başvurusu üzerine, davacının soruşturma aşamasındaki kolluk ve savcılık ifadelerinin, adli makamlar huzurunda gerçek dışı beyanlarıyla gözaltına alınma veya tutuklanmaya sebebiyet verme kapsamında değerlendirilerek,

CMK'nın 144/1-e maddesi uyarınca tazminat isteyemeyeceği gerekçesiyle hükmün tüm sonuçlarıyla ortadan kaldırılarak davanın reddine karar verilmesi şeklinde düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, davacı vekilinin kararı temyizi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 24.12.2021 tarihli ek kararı ile hükmün davacı açısından kesin olduğu gerekçesiyle temyiz talebinin reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün bozulmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; müvekkilinin tazminat isteme koşullarının oluştuğuna, Bölge Adliye Mahkemesinin hatalı karar verdiğine ve kararın temyize açık olduğundan bahisle temyiz isteminde bulunmuştur.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Mersin 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2018/472 Esas, 2018/590 Karar sayılı dosyası kapsamında, davacının uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve temini suçu kapsamında 08.07.2018 - 27.11.2018 tarihleri arasında 142 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 05.12.2018 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen beraat hükmünün davacı asile tebliğ edilmediği, gözaltı ve tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı,

davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, tutukluluk süresinin infaz gördüğü ve mahsuba konu yapılmadığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından hükmün kaldırılarak davanın reddine karar verilmesi şeklinde düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Davacı vekilinin temyizi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince 24.12.2021 tarihli ek kararı ile kararın miktar itibariyle davacı bakımından kesin olduğu gerekçesiyle temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 24.12.2021 tarihli ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden davacı vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Mersin 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,