Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/2126 K.2023/3372

Sanık hakkında, Dairemizce verilen bozma kararı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Mudanya 1.Asliye Ceza Mahkemesinin, 15/09/2015 tarihli ve 2014/437 Esas, 2015/457 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'unun (5237 sayılı Kanun) 89 uncu maddesinin birinci ve ikinci fıkrasının (d) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca doğrudan 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2Mudanya 1.Asliye Ceza Mahkemesinin, 15/09/2015 tarihli ve 2014/437 Esas, 2015/457 Karar sayılı kararının, sanık ve katılan tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12.Ceza Dairesinin, 07/05/2019 tarihli ve 2017/9531 Esas, 2019/5783 Karar sayılı ilâmıyla; sanık hakkında kurulan hükümde ek savunma hakkı tanınmadan 5271 sayılı Kanun'un 226 ıncı maddesinin ikinci fıkrasına aykırı olarak, belirlenen temel ceza üzerinden 5237 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca arttırım yapılmasının hukuka aykırı olduğundan bahisle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

3.Dairemizce verilen bozma kararı üzerine yapılan yargılamada, Mudanya 1.Asliye Ceza Mahkemesinin, 26/12/2019 tarihli ve 2019/636 Esas, 2019/1262 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesinin birinci ve ek savunma hakkı tanınmak suretiyle uygulanan ikinci fıkrasının (d) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca doğrudan 3.740,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4. Mudanya 1.Asliye Ceza Mahkemesinin, 26/12/2019 tarihli ve 2019/636 Esas, 2019/1262 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12.Ceza Dairesinin, 12/01/2021 tarihli ve 2020/1959 Esas, 2021/93 Karar sayılı ilâmıyla; dosyanın basit yargılama usulü yönünden yeniden değerlendirilmesi üzere hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

5.5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24.maddesi yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251.maddenin 1.fıkrasında yer alan "Asliye Ceza Mahkemesince iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı 2 yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye göre basit yargılama usulünün uygulanıp uygulanmama takdirinin mahkemeye bırakıldığı,

bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada, tensip zaptı ile basit yargılama usulünün uygulanmasına yer olmadığına karar verilmek suretiyle inceleme konusu dosyanın yeni esasa kayıtla teşekkül ettiği anlaşılmakla.

Mudanya 1.Asliye Ceza Mahkemesinin, 30/09/2021 tarihli ve 2021/193 Esas, 2021/543 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında, taksirle yarala suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesinin birinci ve ikinci fıkrasının (d) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca doğrudan 3.740,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

6.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 09/04/2022 tarihli ve 2021/163082 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; 1-Eksik inceleme sonucu kusuru bulunmayan sanık hakkında beraat yerine mahkumiyete hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğuna,

2-Diğer temyiz sebeplerine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Yerel Mahkemenin Kabulü Sanık ...'un, suç tarihinde bakımı ve gözetimi altında bulunan golden cinsi köpeğini Güzelyalı Atatürk Caddesi üzerinde serbest bırakmak suretiyle gezdirdiği, bu esnada katılanın aynı cadde üzerindeki bir kahvehanede oturduğu, köpeğin yanına gelmesi üzerine onun başını okşadığı, sırada, köpeğin katılana saldırarak onun sol kulağını ısırdığı, can havliyle köpekten uzaklaşan müştekinin sol kulak dış yarısı ve kulak kepçesinin koptuğu,belirtilmiştir.

2.Sanık aşamalardaki savunmasında, köpeğini kendisine ait olmadığını, bakım ve gözetiminde bulunmadığını, bu nedenle üzerine atılı suçlamaları kabul etmediğini beyan etmiştir.

3.Adli Tıp Kurumu Bursa Şube Müdürlüğü'nün düzenlendiği 04/02/2015 tarihli raporda, şahısta meydana gelen yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile giderilemeyeceği, yüzde sabit ize neden olduğu belirtilmiştir, rapor dosya içerisinde mevcuttur.

4.Sanık ...'a ait güncel adli sicil kaydı ve nüfus kaydı, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden temin olunarak dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

Yerel mahkeme kararında yapılan inceleme neticesinde olayın kabulünde herhangi bir isabetsizlik bulunmamıştır.

A.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih 2017/463 esas 2018/20 karar sayılı ve 23/01/2018 tarih 2015/962 esas 2018/16 karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, 5237 sayılı Kanun'un 52/4 maddesi yerine 5275 sayılı Kanun gereği infazın yapılacağının ihtaratı bozma nedeni yapılmamıştır.

BI-Sanık müdafinin, eksik inceleme sonucu kusuru bulunmayan sanık hakkında beraat yerine mahkumiyete hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkin temyiz sebebi yönünden,

Olay ve olgular kısmında yer verilen 04/02/2015 tarihli Adli Tıp Kurumu Bursa Şube Müdürlüğü'nün raporu ile sanığın kolluk ve yapılan ilk yargılama aşamasında köpeğin kendisine ait olduğu beyanları doğrultusunda, sanık hakkında, ilişkin esas mahkemenin kabulü hukuka uygun bulunmakla, sanık hakkında, taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesinin birinci ve ikinci fıkrasının (d) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca doğrudan 3.740,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

BII-Diğer temyiz sebepleri yönünden, Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık mürafinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Mudanya 1.Asliye Ceza Mahkemesinin, 30/09/2021 tarihli ve 2021/193 Esas, 2021/543 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,