Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/2217 K.2025/5820

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 10.03.2022 tarihli ve 2021/1639 Esas, 2021/1560 Karar sayılı ek karar; davacı vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı ve tutuklama nedeniyle 250.000 TL maddi, 750.000 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek faiziyle ödenmesine ilişkin talebinin, davacının kamu görevlisi iken ihraç edilip, göreve iade edildiği, eksik aldığı maaşların kendisine ödendiği,

bu itibarla maddi tazminat talebinin reddi ve manevi tazminatın kısmen kabulüyle 25.000 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek faiziyle davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, davalı vekili ve davacı vekilinin istinafı üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, davacının 18.02.2022 tarihli dilekçesiyle temyiz talebinde bulunması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 10.03.2022 tarihli ek kararı ile temyiz isteminin 15 günlük kanuni süresi geçtikten sonra yapıldığı gerekçesiyle CMK'nın 296/1. maddesi gereğince temyiz isteminin reddine karar verilmiş,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca temyiz isteminin reddi ile ek onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davacının haksız tutuklama nedeniyle görevden uzaklaştırılıp, sonrasında göreve iade edildiğine, bu süreçte maaş zammı, terör tazminatı vb haklarının kendisine ödenmediğine, ailesinin yapmış olduğu yol masrafları ile avukatlık ücretine ilişkin yapmış olduğu ödemelerin maddi tazminat kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine, hükmedilen tazminat miktarının eksik olduğuna, ek karar kaldırılarak hükmün bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Mersin 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/55 Esas, 2016/62 sayılı dosyasında, davacının silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 14.03.2017 - 28.12.2017 tarihleri arasında 289 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine karar verildiği, hükmün 08.03.2018 tarihinde kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'da öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı tarafından aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, tutukluluk süresinin infaz gördüğü ve mahsuba konu yapılmadığı, manevi tazminat bakımından kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesinin gerekçeli kararının davacı vekiline 19.07.2021 tarihinde tarihinde tebliğ edilmesi üzerine, davacı vekilinin 18.02.2022 tarihli dilekçe ile temyiz başvurusunda bulunulduğu, Bölge Adliye Mahkemesinin 10.03.2022 tarihli ek kararı ile CMK'nın 296/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin yasal süresi içinde yapılmadığı gerekçesiyle temyiz talebinin reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin 10.03.2022 tarihli ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden davacı vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Mersin 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,