Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/2983 K.2025/6402

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı nedeniyle 50.000,00 TL maddi ve 50.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 1.528,72 TL maddi ve 1.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekili ve davalı vekilinin istinaf başvurularının incelenmesi neticesinde, maddi tazminat miktarının 977,83 TL'ye indirilmesi,

hüküm fıkrasından maddi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren faizi ile ödenmesi ibarelerinin çıkartılarak yerine maddi tazminatın ihraç tarihi olan 22.11.2016 tarihinden faizi ile ödenmesine ibarelerinin eklenmesi, manevi tazminat miktarının 2.000,00 TL'ye yükseltilmesi suretiyle düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren

Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; hükmedilen tazminat miktarının eksik olduğuna, maddi tazminat miktarının asgari ücret üzerinden hesaplanmasının hatalı olduğuna, avukatlık ücretinin maddi zarar olarak değerlendirilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan İstanbul 25. Ağır Ceza Mahkemesinin 2019/512 Esas – 2020/69 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 18.11.2016 - 14.12.2016 tarihleri arasında 26 gün gözaltında kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 27.02.2020 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen beraat hükmünün davacı asile tebliğ edilmediği, gözaltı tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı,

gözaltı süresinin infaz gördüğü ve mahsuba konu yapılmadığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesince maddi tazminat miktarı ile faiz başlangıç tarihi ve manevi tazminat miktarı yönünden düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Kamu görevlisi olup 22.11.2016 tarihinde meslekten ihraç edilen davacının 15.11.2016 tarihinde peşin olarak ödenen maaşının 675 sayılı KHK gereği geri alınmadığından davacının ihraç edildiği ayı takip eden ayın 15. Günü olan15.12.2016 tarihi itibariyle maddi zararının hesaplanabileceği, ancak 14.12.2016 tarihinde gözaltından serbest bırakıldığı hususları dikkate alınmadan 22.11.2016 - 14.12.2016 tarihleri arasındaki gözaltı süresi bakımından maddi tazminata hükmedilmesi temyiz eden sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davacı vekilinin sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Davacının dava dilekçesinde tazminata esas ceza yargılaması esnasında 12.04.2017 - 13.04.2017 tarihleri arasında 1 gün gözaltında kaldığı gerekçesi ile maddi ve manevi tazminat talebinde bulunduğu anlaşıldığından, gözaltı evraklarının Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde aslının veya onaylı örneğinin dosya arasına alınarak davacının 12.04.2017 - 13.04.2017 tarihleri arasındaki 1 günlük süre yönünden tazminat talebinin 5271 sayılı CMK 141/1-e bakımından değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,