Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/3149 K.2024/3152

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız elkoyma nedeniyle 394.330,00 TL maddi tazminatın el koyma tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin, davacının malen sorumlu sıfatıyla yer aldığı ceza dosyasında yer alan sanıklar hakkında verilen mahkumiyete kararlarına karşı istinaf yasa yoluna başvurulmuş olduğundan kararın henüz kesinleşmemiş olduğu, bu itibarla 5271 sayılı CMK'nın 142/1 maddesi uyarınca tazminat isteme koşullarının oluşmadığından bahisle reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; Bölge Adliye Mahkemesi kararında görev ve yetki hususunun ele alınmadığına, ilk derece mahkemesi kararının gerekçesiz olduğuna, haksız el koyma ve aracın Gümrük Müdürlüğünce satılması nedeniyle maddi tazminat ve kazanç kaybından ibaret taleplerinin esası hakkında karar verilmesi gerektiğine, davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğine, kararın hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Solhan Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/132 Esas – 2018/201 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, malen sorumlu sıfatıyla ceza davasında yer alan davacının aracına 5607 sayılı Kanuna Muhalefet suçu kapsamında kaçak sigara taşımada kullanıldığı gerekçesiyle 17.04.2016 tarihinde el konulduğu, araç üzerinde halihazırda aynı Kanun kapsamında suçta kullanıldığı gerekçesiyle ihtiyati tedbir kararı bulunduğu,

bu tedbire ilişkin soruşturmanın halen devam ettiği, aracın ikinci kez suçta kullanılması nedeniyle Bitlis Sulh Ceza Hakimliği'nin 21.04.2016 tarihli ve 2016/58 değişik iş numaralı kararı ile 5607 sayılı Kanun'un 13/1-b ve 10/1-2 maddeleri uyarınca fiili olarak alıkonulmak suretiyle el koyma kararı verildiği, yapılan yargılama sonunda 12.04.2018 tarihinde sanıkların mahkumiyetine karar verildiği,

mülkiyeti davacıya ait 65 NZ 211 plakalı araç bakımından ise aracın iyi niyetli üçüncü kişiye ait olduğundan bahisle müsaderesine yer olmadığına ve sahibine iadesine karar verildiği ancak kararın henüz kesinleşmediği bu itibarla 5271 sayılı CMK'nın 142/1 maddesi uyarınca yasal koşulların oluşmadığı belirlenerek davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tazminat davasının CMK 142/1 maddesinde belirtilen koşulları taşımadığı anlaşıldığından, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Van 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,