Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/3206 K.2024/7550

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı İlk Derece Mahkemesi kararının Bölge Adliye Mahkemesince suç vasfının sanık aleyhine değiştirilerek hüküm tesis edildiği tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Düziçi Asliye Ceza Mahkemesin'in 26.09.2019 tarihli ve 2017/148 E., 2019/525K. sayılı ilamıyla sanık hakkında yürütülen yargılama neticesinde sanığın 2863 sayılı Kanunun 67/1, 5237 sayılı TCK’nın 62/1, 50/1-a, 52/2 maddeleri uyarınca 3.000TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş, kararına karşı sanık ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince duruşma açılarak yürütülen yargılama neticesinde;

sanığın 2863 sayılı yasanın 70/1, TCK'nun 62/1,50/1-a, 53/1, 52/2-4, 75 maddeleri uyarınca 6.000.TL ve 80 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş, karara karşı sanık tarafından temyiz başvurusunda bulunması üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan onama görüşünü içerir tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; eksik araştırma ve incelemeyle hüküm kurulduğuna, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Düziçi İlçe Jandarma Komutanlığı tarafından elde edilen Sanık ...'nın tarih eser sattığı yönündeki istihbari bilgi üzerine Düziçi Sulh Ceza Hakimliği'nin 2016/1324 Değişik İş sayılı arama el koyma kararına istinaden sanığın iş yerinde usulüne uygun şekilde yapılan arama sonucunda alenen görülebilecek yerde, davaya konu kültür ve tabiat varlıklarının ele geçirildiği, Yerel Mahkemece aldırılan bilirkişi raporuna göre dava konusu 27 adet eserin 2863 sayılı Kanun kapsamında olduğunun tespit edildiği,

sanığın yargılama sırasında alınan savunmalarında dükkanı sergi amaçlı kullandığını öğrencilerin de gelip buradan faydalandıklarını, eşyaları hobi amaçlı topladığını, bundan dolayı eski eşyaların bir kısmını insanların kendisine sergilemesi için verdiğini, suç işleme kastının olmadığını beyan ettiği, sanığın kolluk görevlilerince yapılan araştırma neticesinde emekli olduğu ve demir doğrama dükkanı olduğunun tespit edildiği, anlaşılmıştır.

Yerel Mahkemece yürütülen yargılama neticesinde sanığın sanığın kültür varlığı ticareti yaptığına dair savunmasının aksine delil bulunmaması nedeni ile eyleminin 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunun 67/1. maddesinde açıklanan “haber verme yükümlülüğüne aykırılık oluşturduğu kanaatiyle mahkumiyetine dair karar verildiği anlaşılmıştır.

Bölge Adliye Mahkemesince duruşma açılarak yürütülen yargılama neticesinde, sanığın eyleminin haber verme sorumluluğuna aykırılık suçunu değil izinsiz olarak taşınır kültür veya tabiat varlığı bulundurma suçunu oluşturacağı kanaatiyle Yerel Mahkeme hükmünün kaldırılmasına ve sanığın izinsiz olarak taşınır kültür varlığı bulundurma suçundan mahkumiyetine dair hüküm tesis edildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,