Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/3225 K.2022/6476

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Davalı vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Davalı vekilinin yokluğunda verilen hükmün 21.04.2016 tarihinde, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin ise; 25.05.2016 tarihinde tebliğ edilmesinin ardından, hükmü CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 21.09.2017 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince temyiz isteminin isteme uygun olarak REDDİNE;

2- Davacı vekilinin temyiz talebinin incelenmesine gelince;

Karar tarihi itibariyle temyiz kesinlik sınırının 2.190 TL olduğu ve kamu malına zarar verme suçundan 26.12.2015 tarihinde 1 gün gözaltında kaldığı iddia edilen davacının 100 TL maddi ve 1.000 TL manevi tazminat talebinin reddi nedeniyle reddedilen toplam 1.100 TL tazminat miktarının davacı açısından kesin oluğu görülmekle;