Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/3524 K.2024/6076

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun (5271 sayılı Kanun) 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme

suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun (5237 sayılı Kanun) 136/1, 62/1 ve 53. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince; "mahkemece sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken somut olay ve dosya kapsamına uygun olmayacak şekilde mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunduğundan ve olayın daha ziyade aydınlanmasını gerektiren bir husus bulunmadığından, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu aykırılığın 5271 sayılı CMK'nın 280/1-a ve 303/1-a maddeleri uyarınca düzeltilebilir nitelikte olduğu anlaşıldığından,

sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünün kaldırılması ve sanığın üzerine yüklenen "kişisel verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme" suçunun unsurları itibariyle oluşmadığı anlaşıldığından CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca BERAATİNE" dair karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca temyiz isteminin reddi ile hükmün onanması kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca, beraat eden sanık lehine, Hazine'den tahsil edilmek sureti ile maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE VE KARAR

lk Derece Mahkemesinin kararına yönelik istinaf başvuruları üzerine Bölge Adliye Mahkemesince duruşma açılmaksızın mahkûmiyet hükümleri kaldırılarak 5271 sayılı Kanunun 280/1-a maddesinin delaletiyle aynı Kanun'un 303/1-a maddesi uyarınca beraat kararı verilmiş ise de, hukuki veya son derece teknik hususlarla ilgili değerlendirmeler dışında duruşma açılarak karar verilmesi gerektiği yönündeki Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12.12.2023 tarihli ve 25852/18 numaralı Deliktaş / Türkiye kararı da dikkate alındığında, anılan Kanun hükmünün delil değerlendirilmesi yapılmaksızın derhâl beraat kararı verilebilecek hâllerde uygulanabileceği,

sanıklar hakkındaki mahkûmiyet hükümleri bakımından ise 5271 sayılı Kanunun 280/1-g maddesi uyarınca duruşma açılarak ve taraflar da çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin ikinci fıkrasına göre yeniden hükümler kurulması gerektiği gözetilmeden, dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda yazılı şekilde karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı Kanunun 289/1-h maddesi kapsamında hukuka kesin aykırılık hâline neden olunması,

Kabul ve uygulamaya göre de; Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 14/4. maddesinde yer alan “Beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık yararına Hazine aleyhine maktu avukatlık ücretine hükmedilir.” biçimindeki düzenleme nazara alınarak kendisini vekille temsil ettiren ve beraatine karar verilen sanık yararına maktu vekalet ücreti tayin olunması gerektiğinin gerektiğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden başkaca yönleri incelenmeyen Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanunun 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, BOZULMASINA,