Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/3885 K.2024/4848

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacılar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacılar vekilinin haksız elkoyma nedeniyle 300.000,00 TL maddi tazminatın ödenmesine ilişkin talebinin, davacıların eşyayı gümrük işlemlerine tabi tutmaksızın ülkeye sokmak ve resmi belgede sahtecilik suçlarından yargılandığı, yapılan yargılama sonunda davacıların beraatine ve el konulan malların tasfiye edilmiş olması nedeniyle tasfiye bedelinin davacılara iadesine karar verildiği, kararın 11.09.2018 tarihinde kesinleştiği, tazminat davasının ise 22.09.2020 tarihinde açıldığı,

bu itibarla 5271 sayılı CMK'nın 142/1 maddesinde öngörülen 1 yıllık yasal sürede davanın açılmadığından bahisle süre yönünden reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacılar vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; alıkonulan gümrük eşyasının bozulacak veya muhafazasında sakınca bulunan eşya grubundan olmamasına rağmen satışa çıkarılması ve değerinin altında satılması nedeniyle davacıların maddi zararının bulunduğuna, davacılara kararın kesinleştiğine dair tebligat yapılmadığına, bu itibarla haksız fiil zaman aşımı süresi olarak 10 yıllık sürenin dikkate alınması gerektiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Doğubeyazıt Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/146 Esas – 2017/250 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacılara ait cam mutfak eşyası nevinden gümrük eşyasına 14.08.2012 tarihinde el konulduğu, davacılar hakkında eşyayı gümrük işlemlerine tabi tutmaksızın ülkeye sokmak ve resmi belgede sahtecilik suçlarından yargılama yapıldığı, yapılan yargılama sonunda davacıların beraatine ve el konulan malların tasfiye edilmiş olması nedeniyle tasfiye bedelinin davacılara iadesine karar verildiği, kararın 11.09.2018 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen kararın davacılara tebliğ edilmediği,

davanın CMK'nın 142/1. maddesinde öngörülen 1 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra 22.09.2020 tarihinde açıldığı belirlenerek süre yönünden reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tazminat davasının CMK 142/1 maddesinde belirtilen koşulları taşımadığı anlaşıldığından, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararında davacılar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,