Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/4115 K.2024/506

Sanığın yokluğunda verilip 12.04.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 20.04.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu anlaşılmıştır.

Sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan kurulan hükmün katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel mahkemece, 30.03.2016 tarihli hüküm ile sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, aynı Kanun'un 65/1, 5237 sayılı TCK'nın 62, 52/2, 51/1-3 ve 53/1. maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 2.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiş, katılan vekili ve sanık müdafinin temyizi üzerine Dairemizin 06.07.2021 tarihli, 2020/10977 Esas, 2021/5567 Karar sayılı ilamı ile hüküm bozulmuştur.

Dairemizce verilen bozma kararı üzerine mahkemece sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, aynı Kanun'un 65/1, 5237 sayılı TCK'nın 62, 52/2, 51/1-3 ve 53/1. maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine ve hak yoksunluklarına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan onama görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteği; gerekçeli kararın usulüne uygun olarak tebliğ edilmediğine, eksik inceleme ile hüküm tesis edildiğine ilişkindir.

Katılan vekilinin temyiz isteği; eksik inceleme ile hüküm tesis edildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Gayrimenkul Eski Eserler ve Anıtlar Yüksek Kurulunun 09.06.1979 tarihli A-1722 sayılı kararı ile sınırları belirlenen, Antalya Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 26.05.1998 tarihli ve 3843 sayılı kararı ile sınırları güncellenen 1. derece doğal sit alanında kalan Atatürk Parkında yer alan Order Cafe isimli işletmede yapılan denetimler sonunda 12.03.2012 tarihli yapı tatil zaptı ile,

yapının onaylı projesinde teras olan alanların kapatıldığının, (2.5 x 7) metre ebadındaki teras kısmının servis alanı olarak kullanıldığının, 21 metrekare alanın kapatılarak mekana dahil edildiğinin, ayrıca 9 metrekare ahşaptan kapalı alan yapıldığının, onaylı projesinde mutfak olarak görülen alanın kaldırıldığının ve yerine açık bar yapıldığının, bahçesinde 9 metrekare depo, falez üzerinde 204 metrekarelik ahşap platform ile binanın iki tarafında 261 metrekarelik ahşap platform yapıldığının tespit edildiği,

sanığın aşamalardaki tutarlı savunmalarında, Order Cafeyi kendisinin işlettiğini, adı geçen kafede izinsiz olarak birtakım eklemeler yaptığı hususunun doğru olduğunu ancak belediyenin talebi doğrultusunda aykırılıkları gidererek projesine uygun hale getirdiğini beyan ettiği, Antalya Büyükşehir Belediyesi Kent Estetiği Dairesi Başkanlığı Yapı Kontrol Şube Müdürlüğünün mahkemeye gönderdiği 04.11.2015 havale tarihli cevabi yazıda, 12.03.2012 tarihli yapı tatil zaptında belirtilen aykırılıkların ilgilisince yıkılmak ve kaldırılmak suretiyle Koruma Bölge Kurulu onaylı projesine uygun hale getirildiğinin belirtildiği,

anılan Müdürlük görevlileri tarafından tanzim edilen 29.01.2015 tarihli tutanakta, dava konusu işletmedeki aykırılıkların onaylı projesine ve mevzuata uygun hale getirildiğinin belirtildiği, bozma ilamına uyularak yapılan keşif sonrası dosyaya sunulan 25.02.2022 tarihli bilirkişi raporunda, yapı tatil zaptı ile tespit edilen imara aykırılıkların yerinde mevcut olduğu ve projesine uygun hale getirilmediğinin tespit edilmesi üzerine mahkemece, sanık tarafından,

1. derece doğal sit alanında kalan taşınmazda gerçekleştirilen izinsiz inşai ve fiziki müdahalelerin kaldırılmadığı bilirkişi raporu ile sabit görülerek sanığın atılı suçtan mahkûmiyetine dair hüküm tesis edilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

A. Sanık Müdafinin Temyiz İsteği Yönünden

Sanığın yokluğunda verilip 12.04.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra sanık müdafii tarafından 20.04.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 305. maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, sanık müdafinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Katılan Vekilinin Temyiz İsteği Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,