Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/4282 K.2024/7902

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacının ceza evinde hükümlü iken olağanüstü hal uygulamalarından kaynaklı hak mahrumiyetleri nedeniyle 9.000.000,00 TL manevi tazminat talebine ilişkin davanın idari yargı görev alanına girdiğinden bahisle görevsizlik kararı verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacının temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacının temyiz istemi; ceza evinde tutuklu bulunduğu sürede ağır hastalık geçirmesine rağmen sistematik olarak hak mahrumiyetlerine maruz kaldığını, 15 temmuz 2016 tarihinden öce tutuklanmasına rağmen olağanüstü hal uygulamalarının haksız uygulandığını, haftalık telefon görüşmelerinin, açık ve kapalı görüşlerinin, ekstra ziyaretçi haklarının, açık ve kapalı spor salonu hakkının, kurs ve sosyal faaliyet hakkının, kitap ve gazete hakkının kısıtlandığını, mektuplarının okunarak uyap sistemine kaydedildiğini, tutuklu odalarında çok fazla insan olduğunu, avukat görüşmelerinin kaydedildiğini, yönetim ve personel tarafından mobinge uğradığını, bu nedenle tazminat talebinin kabul edilmesi gerektiğini, belirtmiştir.

III. DAVA KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, davacının ceza evinde hükümlü iken olağanüstü hal uygulamalarından kaynaklı hak mahrumiyetleri bakımından tazminat talep ettiği, 5271 sayılı CMK 141.

Madde hükmünde tazminat istenebilecek hallerin tahdidi olarak sayıldığı ve davacının dilekçesinde belirttiği taleplerin madde kapsamında olmadığı, dolayısıyla Ceza Muhakemeleri Kanunu ve Yargıtayın konuya ilişkin yerleşik içtihatları ve Sakarya BAM 2. Ceza Dairesinin 01.12.2020 tarih 2020/1154 E. 2020/1042 K. Sayılı ilamı gözetildiğinde mahkememizin görevsiz olduğu hususunun tereddüte yer bırakmayacak şekilde açık ve net olduğu, ilgili içtihatlar doğrultusunda davanın gereğinin takdirinin idari yargı görev alanında kaldığı ve bu mahkemeler önünde tazminat isteminde bulunulabileceği anlaşılmakla mahkememizin görevsizliğine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen kararda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacının sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunununda koruma tedbirleri nedeniyle tazminat başlığı altında 141 ila 144. maddeleri arasında düzenleme yapıldığı, tazminat istemine ilişkin CMK'nın 141. maddesinde suç soruşturması ve kovuşturması sırasında gerçekleşen koruma tedbirlerindeki hukuka aykırılıklar yönünden bu kanun hükümlerine göre tazminat istenebileceği belirtilerek tazminat istenebilecek hallerin tahdidi şekilde sıralandığı dikkate alınarak somut olay değerlendirildiğinde; davacının ceza evinde hükümlü iken olağanüstü hal uygulamalarından kaynaklı hak mahrumiyetleri bakımından tazminat isteminin infaza ilişkin olduğu,

5271 sayılı Kanun'un 141. ve devamı maddelerinde tahdidi olarak sayılmış bulunan koruma tedbirlerinden olmadığı anlaşılmakla tazminat isteme koşullarının oluşmadığından bahisle davanın reddine karar verilmesi gerekirken mahkemenin görevsizliğine karar verilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle davacının temyiz istemi yerinde görüldüğünden Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,