Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/4481 K.2024/4297

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle ve ve davacı vekilinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı ve adli kontrol nedeniyle 80.000,00 TL maddi, 80.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 46,80 TL maddi, 100,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun manevi tazminatın 150,00 TL'ye yükseltilmesi suretiyle düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; hükmedilen vekalet ücretinin maktu vekalet ücretinin altında kaldığına, davacının konu terk etmemek, yurt dışına çıkmamak ve hakim tarafından belirlenen yerlere belirtilen süreler içinde düzenli olarak başvurmak şeklinde adli kontrol tedbirlerine maruz kaldığına, bu itibarla maddi ve manevi tazminat miktarının eksik olduğuna ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Adana 11. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2018/25 Esas-2018/323 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının silahlı terör örgütüne üye olmak ve tehlikeli maddeleri izinsiz bulundurmak suçundan 30.12.2017-31.12.2017 tarihleri arasında 1 gün gözaltında kaldığı, 31.12.2017 tarihinde Adana 3. Sulh Ceza Hakimliği nezdinde yapılan sorgusunun ardından hakkında konutunu terk etmemek şeklinde adli kontrol tedbiri uygulanmasına karar verildiği,

söz konusu tedbirin infazı kapsamında Adana Denetimli Serbestlik Müdürlüğünce 02.01.2018 tarihinde davacının bildirdiği adrese tebligat çıkarıldığı ancak davacının adreste tanınmaması nedeniyle tebligatın yapılamadığı ve 03.01.2018 tarihinde ihlal dolayısıyla kaydın kapatıldığı ve Cumhuriyet Savcılığına ihbarda bulunulduğu, 18.06.2018 tarihinde ise tedbirin kaldırılmasına ve davacı hakkında CMK 109/3-a ve b bentlerinde yazılı adli kontrol tedbirlerinin uygulanmasına karar verildiği, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 17.10.2018 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen beraat hükmünün davacıya tebliğ edilmediği,

gözaltı tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı ve mahsuba konu yapılmadığı, ancak her ne kadar davacı hakkında uygulanan adli kontrol tedbirleri bakımından da maddi-manevi tazminat talebinde bulunmuş ise de, konutunu terk etmemek şeklindeki adli kontrol tedbirinin infaz edilmediği, bir günlük gözaltı süresi bakımından ise kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

"26.11.2018" olan dava tarihinin "05.12.2018" olarak belirtilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışı olarak kabul edilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tazminat miktarının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Adana 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,