Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/456 K.2024/47

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 05/07/2019 havale tarihli dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin uyuşturucu ticareti yapmak suçundan 17.02.2016 tarihinde gözaltına alındığını, 18.02.2016 tarihinde tutuklandığını, 31.01.2019 tarihinde tahliye edildiğini, yargılama sonunda beraat ettiğini ve beraat kararının müvekkili yönünden kesinleştiğini belirterek,

davacı müvekkilin 17.02.2016 gözaltına alındığı tarihten 31.01.2019 tahliye olduğu tarihe kadar ki tutuklu kaldığı süre için fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere şimdilik maddi tazminat için 200.000 TL manevi tazminat için 200.000 TL davalı aleyhine karar verilmesini, müvekkilin gözaltına alındığı 17.02.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi de eklenmek suretiyle, vekalet ücreti ve mahkeme masrafı giderlerinin davalıda bırakılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 18/07/2019 havale tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın süresinde açılıp açılmadığının araştırılması, davacının gelir kaybının ispatlanması gerektiğini, tazminat miktarlarının fahiş olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

3. İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.01.2020 tarihli ve 2019/358 Esas, 2020/31 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 10.12.2020 tarihli ve 2020/1920 Esas, 2020/4487 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

5. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 02.01.2022 tarihli tebliğnamesi ile temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasını talep etmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davalı vekilinin temyiz istemi; Tazminat miktarlarının fahiş olduğuna, lehlerine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine, davanın süresinde açılmadığına ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Mahkeme gerekçesinde;

'' Davacının üzerine atılı uyuşturucu madde ticareti yapmak suçundan 17.02.2016 tarihinde gözaltına alındığı, 18.02.2016 tarihinde tutuklandığı, üzerine atılı suçtan Antalya 6.Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/94 esas 2016/441 karar sayılı ilamı ile mahkumiyet kararı verilip tutukluluk halinin devamına karar verildiği, istinaf ve temyiz incelemeleri sonucu davacının 31.01.2019 tarihinde tahliye edildiği,

üzerine atılı suçtan Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5.Ceza Dairesinin 10/04/2019 Tarih ve 2019/570 E, 20l9/729 K. sayılı ilamı ile beraat ettiği, söz konusu beraat kararının 26.04.2019 tarihinde kesinleştiği anlaşılmış olup CMK 141-142 ve devamı maddeleri gereğince haksız olarak gözaltına alınanların ve tutuklananların tazminat talep etme hakkı bulunduğundan ve başkaca açılmış tazminat davası bulunmadığı anlaşılmakla belge ibraz edilmediğinden asgari ücret üzerinden mahkememizce yapılan hesaplamada davacının 51.680,12TL net gelir kaybının olduğunun belirlendiği,

tüm dosya kapsamından anlaşılmış olup, davacı tarafın manevi tazminat talebiyle ilgili olarak da, davacının sosyo-ekonomik durumu, tutuklu kaldığı süre değerlendirilerek, haksız zenginleşmeye sebebiyet vermeden hak ve nesafet kuralları göz önünde bulundurularak, manevi tazminat talebinin kabulü ile manevi tazminatın takdiren 51.680,12 TL olarak belirlenmesine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilerek aşağıdaki şekilde hüküm tesis edilmiştir." denilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince maddi tazminatın 51.637,28 TL, manevi tazminatın 80.000 TL olarak değiştirilmesi suretiyle düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Tazminat talebinin dayanağı olan Antalya 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/94 esas 2016/441 karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının uyuşturucu ve uyarıcı madde ticareti yapma ve sağlama suçundan 17.02.2016 tarihinde gözaltına alındığı, 18.02.2016 tarihinde tutuklandığı, Antalya 6.Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/94 esas 2016/441 karar sayılı ilamı ile mahkumiyet kararı verilip tutukluluk halinin devamına karar verildiği, istinaf incelemeleri üzerine atılı suçtan Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5.Ceza Dairesinin 10/04/2019 Tarih ve 2019/570 E, 20l9/729 K. sayılı ilamı ile beraat ettiği, davacının 31.01.2019 tarihinde tahliye edildiği,

söz konusu beraat kararının 26.04.2019 tarihinde temyiz edilmeden kesinleştiği, davacının 17.02.2016 -31.01.2019 tarihleri arasında 1079 gün gözaltı ve tutuklu kaldığı, gözaltı ve tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 142 inci maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

2. Asgari ücreti aşan bir geliri olduğunu belgeleyemeyen davacı lehine asgari ücret üzerinden hesaplanan maddi tazminat miktarında isabetsizlik görülmemiş olup, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer gözetilmek suretiyle, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, belirlenen ölçütlere uymayacak ve emsal uygulamaların da altında olacak şekilde eksik manevi tazminata hükmolunduğu tespit edilmiş ise de; temyiz edenin sıfatına göre bu husus bozma nedeni yapılmamış, açıklanan nedenlerle de davalı vekilinin manevi tazminat miktarının fazla olduğuna yönelik temyiz sebebi yerinde görülmemiştir.

4. Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.03.2007 gün ve 2 Esas, 63 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davalarında, ancak davanın tamamen reddi halinde davalı lehine vekalet ücretine hükmolunabileceğinden, davanın kısmen kabulü halinde davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi hukuka aykırı bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 10.12.2020 tarihli ve 2020/1920 Esas, 2020/4487 Karar sayılı kararında davalı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,