Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/4702 K.2025/8916

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen ek kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, yapılan incelemede işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı ve tutukluluk nedeniyle 200.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 100.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hükmün yalnızca davalı vekilince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince hüküm fıkrasındaki manevi tazminat miktarının "35.000,00 TL", ye vekalet ücretinin "4.200,00 TL nispi" indirilmesi suretiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş,

davacı vekilince yapılan temyiz başvurusu Bölge Adliye Mahkemesince 02.06.2021 tarihli ek karar ile kesinlik sınırı gereğince reddedilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin ek karara yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, reddedilen miktar yönünden kesin nitelikte olmadığından temyiz incelemesinin yapılması gerektiğine, ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Ankara 19. Ağır Ceza Mahkemesinin 2018/6 Esas, 2018/46 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının "silahlı terör örgütüne üye olma" suçundan yargılandığı, 19.12.2016 - 28.11.2017 tarihleri arasında 344 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan kovuşturma sonucunda davacının beraatine karar verildiği, kararın 19.03.2018 tarihinde kesinleştiği, kesinleşme şerhli gerekçeli kararın davacıya tebliğ edilmediği,

kesinleşme tarihinden itibaren gözaltı ve tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı tarafından aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, tutukluluk süresinin infaz gördüğü ve mahsuba konu yapılmadığı, davacının 17.10.2016 tarihinde kamu görevinden uzaklaştırıldığı, 22.11.2016 tarihinde meslekten çıkarıldığı, 12.01.2018 tarihinde göreve iade edildiği, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, hükmün yalnızca davalı vekilince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş, davacı vekilince yapılan temyiz başvurusu Bölge Adliye Mahkemesince 02.06.2021 tarihli ek karar ile temyiz isteminin kesinlik sınırı itibariyle reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Karar tarihi itibarıyla temyiz kesinlik sınırının 78.630,00 TL olduğu; davacının 200.000,00 TL manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile davacı lehine İlk Derece Mahkemesince 100.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmesi üzerine hükmün yalnızca davalı vekilince istinaf edilmesi neticesinde Bölge Adliye Mahkemesince tazminat miktarının 35.000,00 TL'ye indirilmesi suretiyle istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş, reddedilen toplam 65.000,00 TL tazminat miktarının davacı açısından kesin nitelikte olduğu anlaşıldığından, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesinin ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden davacı vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı CMK'nın 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,