Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/4748 K.2025/1523

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, aynı Kanunun 65/1, 5237 sayılı TCK'nın 62, 52/2, 53, 51/1-3. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine ve hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince katılan vekilinin ve sanık müdafinin istinaf başvurularının kabulü ile duruşmalı yapılan inceleme neticesinde İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında 2863 sayılı Kanunun 65/1, 5237 sayılı TCK'nın 43, 62, 52/2, 53,

51/1-3. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine ve hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteği; tescile ilişkin ilan tutanaklarının araştırılmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına, zincirleme suç hükümlerinin somut olayda uygulanamayacağına, suça konu yere ilişkin olarak yapı kayıt belgesi alındığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İzmir Seferihisar Belediyesi görevlilerince tanzim edilen 23.09.2016 tarihli yapı tatil zaptı ile tapuda arsa vasfıyla kayıtlı taşınmaza konteynır konulduğunun tespit edildiği, kolluk kuvvetleri tarafından tanzim edilen 31.03.2017 tarihli tutanak ile aynı yerde tel örgü ile çevrili bahçe içerisinde konteynırın arka tarafında alt tarafı beton zemin üzerine duş kabini bulunduğunun tespit edildiği, sanık hakkında tutanaklarda bahsedilen eylemlere ilişkin olarak dava açıldığı, sanığın savunmasında, suça konu eylemlerin kendisi tarafından yapıldığını ve taşınmazın 3. derece arkeolojik sit alanında kaldığını bildiğini beyan ettiği, ilk derece mahkemesince icra edilen keşif sonrası dosyaya sunulan bilirkişi raporlarında eylemlerin zeminde tespit edildiği anlaşılmıştır.

İlk derece mahkemesince, dosyada mevcut bilgi ve belgeler, bilirkişi raporları, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede, sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olduğu gerekçesi ile mahkumiyetine dair hüküm tesis edilmiştir..

Bölge Adliye Mahkemesince, katılan vekilinin ve sanık müdafinin istinaf başvuruları üzerine duruşmalı yapılan inceleme neticesinde, "Sanığın arkeolojik sit alanına izinsiz inşai ve fiziki müdahalede bulunma suçunu işlediğinin sabit olduğu,

belediye görevlilerince düzenlenen tutanaktan yaklaşık altı ay sonra kolluk kuvvetlerinin düzenlediği evraklarda ilk yapılan inşai yapılara beton atılmak ve çit çevrilmek suretiyle eklemeler yapılarak tecavüze devam edildiğinin anlaşılması karşısında TCK 43 maddesinin uygulanmaması suretiyle cezalandırılmasına yönelik ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olmadığı" değerlendirilerek ilk derece mahkemesi hükmü kaldırılıp, sanık hakkında tayin edilen temel cezada TCK 43. madde hükümleri uyarınca artırım yapılmak suretiyle mahkumiyete dair hüküm tesis edilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

2863 sayılı Kanunun 9. maddesinde, Koruma Yüksek Kurulunun ilke kararları çerçevesinde koruma bölge kurullarınca alınan kararlara aykırı olarak, korunması gerekli taşınmaz kültür ve tabiat varlıkları ve koruma alanları ile sit alanlarında inşai ve fiziki müdahalede bulunulmayacağının düzenlendiği, anılan düzenlemeye aykırı olarak, izin alınmaksızın inşai ve fiziki müdahalede bulunulmasının ise, aynı Kanunun 65. maddesi ile yaptırım altına alındığı,

buna karşılık, 3194 sayılı İmar Kanununa 11.05.2018 tarih ve 7143 sayılı Kanunun 16. maddesi ile eklenen geçici 16. maddede, ruhsatsız veya ruhsat ve eklerine aykırı yapıların kayıt altına alınması ve imar barışının sağlanması amacıyla yapı kayıt belgesi verilebileceği hükme bağlanmış olup, 2863 sayılı Kanuna tezahürü bulunmayan bahse konu düzenlemenin, anılan Kanunun 65. maddesinde tanımlanan inşai ve fiziki müdahale suçlarının unsurlarını etkilemeyeceği, zira, yapı kayıt belgesi verilmesinin, ruhsatsız veya ruhsat ve eklerine aykırı yapıların kayıt altına alınmasını sağlamakla birlikte,

korunması gerekli taşınmaz kültür ve tabiat varlıkları ve koruma alanları ile sit alanlarında, kültür varlıkları yönünden koruma bölge kurullarından, tabiat varlıkları ve doğal sit alanları yönünden Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüklerinden izin alınmaksızın gerçekleştirilen inşai ve fiziki müdahaleleri hukuka uygun hale getirmeyeceği değerlendirilmiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Seferihisar Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,