Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/4818 K.2023/3602

Sanık hakkında Dairemizin bozma kararı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Saray (Van) Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.02.2016 tarih ve 2015/80 Esas 2016/39 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 89 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 1.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve 3 ay süreyle sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.Saray (Van) Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.01.2022 tarih ve 2021/144 Esas 2022/26 Karar sayılı kararının sanık ve katılanın temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 08.03.2021 tarihli 2019/8550 Esas, 2021/2274 Karar sayılı kararı ile "Basit Yargılama usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine verilen ve temyiz incelemesine konu olan Saray (Van) Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.01.2022 tarih ve 2021/144 Esas 2022/26 Karar sayılı kararında sanık hakkında taksirle yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 89 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 1.500TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve 3 ay süreyle sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz talebi eksik incelemeyle karar verildiğine ve hakkında beraat kararı verilmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.17.10.2014 olay günü gündüz vakti, sanığın sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı minibüs ile ... istikametinden gelip, köy yolu olan ve "Dur" levhası bulunan, bölünmüş, ana yol olan D-300 Y.İ.B.O kavşağına kontrolsüz ve dikkatsiz bir şekilde çıktığı esnada, ana yoldan seyir halinde olan özel askeri amaçlı aracın 26 metre fren izine rağmen aracını durduramayarak çarpışmaları neticesinde yaralamalı ve maddi hasarlı trafik kazası meydana gelmiştir.

2. Kaza tespit tutanağı ve soruşturma aşamasında alınan bilirkişi raporunda sanığın 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunun 57 nci maddesinin birinci fıkrasının (A) bendi uyarınca tali yoldan ana yola çıkan sürücülerin ana yoldan gelen araçlara geçiş hakkını vermek zorunda oldukları kuralını ihlal ettiği, kavşaklarda geçiş hakkını ihlal etmesi nedeniyle asli ve %100 kusurlu olduğu tespit edilmiştir.

3. Sanığın sevk ve idaresindeki minibüste yolcu konumunda bulunan mağdur ve kanuni temsilcilerinin şikayetçi olmamaları ve yaralanmalarının nitelikli olmaması ve 5237 sayılı Kanunun 89 uncu maddesinin beşinci fıkrası uyarınca bu suçun soruşturma ve kovuşturmasının şikayete bağlı olması nedeniyle sanık hakkında bu mağdurlara yönelik takipsizlik kararı verilmiştir.

4. Dosya kapsamında alınan adli tıp raporunda; sanığın sevk ve idaresindeki minibüste yolcu konumunda olan mağdur Ülkü Binbirdağ'ın yaralanmasının, kişinin yaşamını tehlikeye sokan bir durum olmadığı, basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olduğu, kişinin yüzde sabit iz yönünden olay tarihinden 6 (altı) ay sonra muayene edilmesi gerektiğinin bildirildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yapılan inceleme neticesinde yerel mahkemenin oluş ve kabulünde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı görülmüştür. 1. Saray (Van) Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.01.2022 tarih ve 2021/144 Esas, 2022/26 Karar sayılı kararında, sanığın asli ve %100 kusurlu olması nedeniyle alt sınırdan uzaklaşılması gerektiği gözetilmemesi, karşı temyiz talebi bulunmadığından eleştiri konusu yapılmakla yetinilmiştir.

2.Katılan mağdur hakkında tanzim edilen 31.03.2015 tarihli adli raporda, sabit iz yönünden 6 (altı) ay sonra rapor verilebileceği belirtildiği halde, bu hususa yönelik rapor alınmadan eksik kovuşturma sonucu hüküm kurulduğu, karşı temyiz talebi bulunmadığından eleştiri konusu yapılmakla yetinilmiştir.

3. 5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesinde, belli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet hâlinde, üç aydan az ve üç yıldan fazla olmamak üzere, bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilebileceği düzenlendiği.

5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin altıncı fıkrasının amacına aykırı şekilde sanığa ait sürücü belgesinin sınıfı belirtilmeden geri alınmasına karar verildiği anlaşıldığından, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün bulunduğundan bozma sebebi sayılmamıştır.

4.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, kusur tespitinin dosyadaki bilgi ve belgelerle uyumlu olduğu, katılanın zararını gidermeyen sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmemesinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından,

sanığın yerinde görülmeyen diğer tüm temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) numaralı bentte açıklanan nedenle, Saray (Van) Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.01.2022 tarih ve 2021/144 Esas 2022/26 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasının 9 uncu paragrafının sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin bölümünde yer alan "sanığın sürücü belgesinin geri alınmasına" ibaresinin "sanığın 05.10.2007 tarih ve 0017 ehliyet numaralı,