Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/54 K.2023/5123

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, davalı vekiline, yokluğunda verilen kararın ve davacı vekilinin temyiz dilekçesinin 27.10.2012 tarihinde tebliğ edildiği, davalı vekilinin 21.10.2021 tarihinde verdiği dilekçesinde hükme ilişkin temyiz sebeplerini bildirerek katılma yolu ile temyiz isteminde bulunduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu,

294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 12.09.2017 tarihli dava dilekçesinde özetle; "Müvekkilin beraatine karar verilen ceza dava dosyası kapsamında 19.12.2011 - 25.04.2012 tarihleri arasında tutuklu kalması sebebiyle oluşan zararının karşılığı olarak 1.000,00 TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmesini arz ve talep ederim." şeklinde beyanda bulunmuştur.

2. Davalı vekili 29.11.2017 tarihli cevap dilekçesinde özetle; "Davanın hak düşürü süre ve derdestlik yönünden reddedilmesi gerekir. Yasadan kaynaklanan gözaltı ve tutuklama işlemi yapıldığından tazminat talebi yersiz ve talep edilen tazminat miktarları fahiştir. Davacı zarara ilişkin iddiasını doğrulayan belgeleri dilekçeye eklememiştir. Faiz ve vekalet ücreti talebi yasaya aykırıdır. Davacının tazminat isteyebilecek kişilerden olup olmadığı, davanın yetkili mahkemede açılıp açılmadığı araştırılmalıdır." şeklinde beyanda bulunmuştur.

3. Adana 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.04.2018 tarihli ve 2017/383 Esas, 2018/131 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 04.12.2018 tarihli ve 2018/2178 Esas, 2018/2736 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekili ve davalı vekilinin istinaf başvurularının manevi tazminat yönünden esastan reddine karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 28.12.2021 tarihli ve 2021/148889 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii edilmiştir.

II. GEREKÇE

Davanın maddi ve manevi tazminat talebine ilişkin olduğu halde kesinlik sınırının hükmedilen tazminat miktarının tamamına göre değerlendirilerek hükmün tamamı hakkında inceleme yapılması gerekirken, istinaf incelemesi sırasında maddi ve manevi tazminat miktarlarının ayrı ayrı kesinlik sınırı bakımından değerlendirilmesi ile davacı vekili ve davalı vekilinin maddi tazminata ilişkin istinaf taleplerinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 341 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kesin nitelikte olduğu kabul edilerek inceleme yapılması hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 04.12.2018 tarihli ve 2018/2178 Esas, 2018/2736 Karar sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,