Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/5886 K.2024/6774

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız el koyma nedeniyle 3.503.700,00 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi tazminatın, el koyma tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davanın reddine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/90 Esas – 2011/225 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacıya ait kıymetli evraka el konulduğu, davacının İstanbul 17. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.02.2015 tarihli ve 2014/317 esas ve 2015/42 karar sayılı kararında aynı talebe ilişkin olarak açılmış maddi ve manevi tazminat davası olduğu, açılan maddi ve manevi tazminat davasında dilekçenin reddine karar verildiği, kararın itiraza tabi olması nedeniyle İstanbul 18. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.11.2016 tarihli ve 2016/756 değişik iş sayılı kararı ile itiraz reddine karar verilerek kesinleştiği anlaşıldığından mükerrer dava açıldığı ve ayrıca davanın süresinde açılmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Davacı hakkında yapılan yargılama sonrasında İstanbul 11. Ağır Mahkemesi 2010/90 Esas ve 2011/225 karar sayılı karar ile atılı suçlardan beraatine karar verildiği, verilen beraat kararının 10.09.2014 tarihinde kesinleştiği, ancak söz konusu beraat kararında davacının el konulan kıymetli evrakı ile ilgili karar verilmediği, Adli emanette bulunan kıymetli evrak ile ilgili bir karar verilmesi talebi ile davacı vekilinin İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesine başvuruda bulunduğu ve İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.06.2020 tarihli ek kararı ile "dava dosyasında emanet kaydı bulunmadığından karar verilmesine yer olmadığı" kararı verildiği,

tazminat davasının ise bu karardan sonra 17.09.2020 tarihinde bir yıllık süre içinde açıldığının anlaşılması, İstanbul 17. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.02.2015 tarihli ve 2014/317 esas ve 2015/42 karar sayılı kararında aynı talebe ilişkin olarak açılmış davada "dilekçenin reddine" karar verildiği ve bu karara karşı yapılan itirazın İstanbul 18. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.11.2016 tarihli ve 2016/756 Değişik iş sayılı karar ile reddedilmesi üzerine kesinleştiği,

ancak "dilekçenin reddi" kararının mükerrerliğe esas teşkil etmediği ve bu nedenlerle davacının 5271 sayılı CMK’nın 141 ve devamı maddeleri gereğince tazminata hak kazanıp kazanmadığının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden davanın süresinde açılmadığından ve mükerrer olduğundan bahisle reddine karar verilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,