Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/5913 K.2026/2107

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacının haksız tutuklama ve tutukluluğun devamına karar verilmesi nedeniyle 50.000,00 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesi talebine ilişkin davanın reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; tazminata hükmedilme koşullarının oluştuğuna ve kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Balıkesir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2018/577 Esas - 2018/611 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında; davacının "silahlı terör örgütüne üye olma" suçundan 11.02.2016 tarihinde tutuklandığı, yapılan yargılama sonucunda 26.12.2018 tarihli karar duruşmasında atılı suçtan 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmen tutukluluk halinin devamına karar verildiği,

karara karşı istinaf yoluna başvurulması üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 28.05.2019 tarihli ve 2019/639 Esas-2019/659 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddi ile tutukluluk halinin devamına karar verildiği ve dosyanın Yargıtay aşamasında olup henüz kesinleşmediği,

dava dilekçesinde Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 2019/532 Değişik iş sayılı kararı ve diğer mahkeme kararlarında tutuklama nedenine yer verilmediği ve tutukluluk gerekçesinin yetersiz ve ilgisiz olduğu belirtilmiş ise de, yargılamaya konu suçun CMK 100/3-11 maddesi uyarınca katalog suçlardan olmasına göre zaten yasal olarak tutuklama nedeninin bulunduğu, tüm tutukluk değerlendirmelerinde bu gerekçenin gösterildiği,

her ne kadar tutukluluk değerlendirme süreçlerinde mahkemeler ve hâkimliklerce sürekli olarak şablon ifadeler kullanıldığı iddia edilmiş ise de, yargılanan sanık yönünden her celse ayrı ve yeni gelişen bir durum olmadığı sürece bu gerekçelerin benzer mahiyette olmasının olağan bir durum olduğu, zira mahkemenin ya da hâkimin her celse tutukluluk devam gerekçesini değiştirmesi ya da ayrı bir gerekçe göstermesi gibi bir görevi olmadığı gibi bunun yasal bir dayanağının da olmadığı,

sanık hakkında ilk derece mahkemesince hükmedilen netice ceza miktarı ve tüm dosya kapsamındaki deliller nazara alındığında davacı hakkında uygulanan koruma tedbirlerinin orantılı, makul, usul ve Yasaya uygun olduğu anlaşılmakla şartları oluşmayan davanın reddine karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sırasında, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden yapılan incelemede.

Balıkesir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2018/577 Esas - 2018/611 Karar sayılı sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının "silahlı terör örgütüne üye olma" suçuna ilişkin verilen 10 yıl mahkumiyet kararının, Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 03.11.2021 tarihli ve 2021/1861 Esas ve 2021/9871 Karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleşmiş olduğunun anlaşılması karşısında, davaların en az giderle ve mümkün olan süratle sonuçlandırılmasını yargıya bir görev olarak yükleyen Anayasa'nın 141. maddesinin son fıkrası uyarınca yargılamaya devamla bir karar verilmesi gerektiğinden,

tutuklandığı suçtan mahkumiyetine karar verilen ve mahkumiyeti aşan tutukluluk süresi bulunmayan davacının CMK'nın 141. maddesinin "e" bendi bakımından tazminat hakkının bulunmadığı, aynı maddenin diğer bentleri bakımından ise tazminat koşullarının oluşmadığı anlaşılmakla, davanın reddine karar verilmesinin sonucu itibariyle doğru olduğu değerlendirilmiş olup, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği,

Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Balıkesir 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,