Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/6500 K.2024/6166

Davalı vekilinin temyiz istemi yönünden; İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen hükmün, 6100 sayılı HMK'nın 24.11.2016 tarihli ve 6763 sayılı Kanun’un 42. maddesi ile değişik 362/1-a maddesi uyarınca kesin olduğu belirlenmiştir.

Davacı vekilinin temyiz istemi yönünden; Dairemizce verilen bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince; davacı vekilinin haksız yakalama nedeniyle 50.000,00 TL manevi tazminatın yakalama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin, CMK’nın 144/1-c maddesi gereğince davacının tazminat isteyemeyecek kişilerden olması nedeniyle reddine karar verilmiş, davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar karar verilmiş, Dairemizce davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükmün bozulmasına ve dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş,

bozma üzerine yapılan yargılamada davanın kısmen kabulü ile 2.000,00 TL manevi tazminatın yakalama tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davalı vekilinin temyiz isteminin kesinlik sınırı itibariyle reddine, davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; hükmedilen manevi tazminat miktarının eksik olduğuna; Davalı vekilinin temyiz sebepleri; davanın reddi gerektiğine, hükmedilen tazminat miktarının fazla olduğuna, reddedilen miktar üzerinden davalı lehine vekâlet ücreti ödenmesi gerektiğine, faiz başlangıç tarihinin dava tarihi olması gerektiğine, yargılama giderlerinin kamu üzerinde bırakılmasının hatalı olduğuna ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Gaziantep 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/231 Esas–2015/754 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında; davacı hakkında 11.03.2006 tarihinde işlendiği iddia edilen 5809 sayılı Kanuna muhalefet suçundan soruşturma yapıldığı ve Gaziantep 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 14.01.2015 tarihli, 2015/199 Değişik iş sayılı yakalama kararına istinaden, 22.01.2015 tarihinde yakalanarak ifadesinin alındığı ve aynı gün serbest bırakıldığı,

davacı hakkında Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığının 24.03.2015 tarihli, 2013/52529 soruşturma ve 2015/5275 sayılı iddianamesi ile 5809 sayılı Kanuna muhalefet ve özel belgede sahtecilik suçlarından kamu davası açıldığı, davanın Gaziantep 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/231 Esasına kaydedildiği ve davacı hakkında 13.07.2015 tarihli, 2015/231 Esas sayılı yakalama müzekkeresi çıkarıldığı, yakalama müzekkeresine istinaden 12.09.2015 tarihinde yakalandığı ve savunmasının alınmasına müteakip aynı gün serbest bırakıldığı,

yapılan yargılama sonunda atılı suç bakımından 8 yıllık asli zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesi ile kamu davasının düşmesine karar verildiği, düşme kararının 28.01.2016 tarihinde kesinleştiği, yakalama tarihi itibariyle 5271 sayılı CMK hükümlerine göre öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

A. Davalı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.07.2023 gün ve 2023/2-191 Esas, 2023/703 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, 6100 sayılı HMK'da ilk derece mahkemesince verilen kararların temyiz edilmesi hâlinde kesinlik sınırının tespitine dair açık bir hüküm bulunmadığından HMK’nın 341/2. fıkrasındaki düzenlemenin dikkate alınması gerektiği, kanun yolu başvuru sınırlarının, başvurulacak kanun yoluna göre değil kararı veren mahkemeye göre belirlenmesi gerektiği, bu halde hüküm tarihinde HMK'nın 341/2. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının 5.880,00 TL olduğu.

5809 sayılı Kanuna muhalafet ve özel belgede sahtecilik suçlarından yapılan soruşturma kovuşturma aşamasında savunması alınmak üzere 2 kez yakalanan davacı lehine hükmedilen tazminat miktarının 2.000,00 TL olması nedeniyle davalı açısından hükmün kesin nitelikte olduğu anlaşıldığından,

davalı vekilinin temyizinin katılma yolu ile yapılmadığı dikkate alınarak,6100 sayılı HMK'nın 24.11.2016 tarihli ve 6763 sayılı Kanun’un 42. maddesi ile değişik 362/1-a bendinde yer verilen temyiz sınırı ve hükmedilen tazminat miktarına göre hükmün kesin olması nedeniyle davalı vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı CMK'nın 298/1. fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Davacı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tazminat miktarının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, davacı vekilinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü tüm temyiz sebeplerinin reddi ile hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,