Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/6543 K.2024/7658

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacının makul sürede yargılanma hakkının ihlal edildiği gerekçesiyle 50.000 TL maddi, 50.000 TL manevi tazminatın suç tarihi olan 15.03.2014 tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin maddi ve manevi tazminatın yasal şartları oluşmadığından reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin vekalet ücretine ilişkin fıkranın hükümden çıkartılarak esastan reddi ile hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; kararın hukuka aykırı olduğuna, duruşmaya katılmayan davalı vekiline vekalet ücretinin hükmedilmemesine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, davacının Cizre 1. Asliye Ceza Mahkemesinde 2014/267 Esas, 2014/147 Karar sayılı dosyasında kaçakçılık kanununa muhalefet suçundan hakkında 02.04.2014 tarihinde iddianame düzenlendiği, Cizre 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.09.2014 tarih, 2014/267 Esas ve 2014/147 Karar sayılı kararıyla davacının 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, davacının soruşturma ve kovuşturma süresi boyunca hiç tutuklanmadığı, Cizre 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.09.2014 Tarih, 2014/267 Esas, 2014/147 Karar sayılı karara karşı davacı tarafından temyiz talebinde bulunulduğu,

Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 10.12.2020 Tarih, 2019/13600 Esas, 2020/18838 Karar sayılı ilamı ile "Hükümden sonra 15/04/2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklinde düzenlemenin sanık lehine hükümler içerdiği, yine aynı Kanun'un 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla.

5237 sayılı TCK'nın 7. maddesi ve 7242 sayılı Kanun'un 63. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'a eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası mucibince ilgili hükümlerin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yerel mahkemece yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu" gerekçesiyle kararın bozulduğu, bozma sonrası davanın halen derdest olduğu, davacının tazminat talebinin CMK'nın 141/1-d bendine dayandığı,

CMK'nın 141/1-d maddesine dayanılarak maddi ve manevi tazminat talebinde bulunabilmek için Yargıtay 12. Ceza Dairesi'nin yerleşik kararları, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 5. ve 6. maddeleri gereğince davacının kanuna uygun olarak tutuklandığı halde makul süre içerisinde yargılama mercii huzuruna çıkarılmaması ve bu süre içerisinde de hakkında hüküm verilmemesi gerektiği, davacının üzerine atılı ve iddia olunan suç nedeniyle tutuklanmadığı, davacı hakkındaki ilk derece mahkemesince yapılan yargılamanın tek celsede karara bağlandığı,

Yargıtay incelemesi sonrası Kaçakçılıkla Mücadele Kanununda yapılan değişiklik nedeniyle davacı hakkında yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunduğundan kararın bozulduğu, bu haliyle makul sürede yargılanmadığı yönündeki iddia bakımından tazminatı gerektiren bir hak ihlalinin bulunmadığı anlaşıldığından, CMK'nın 141/1-d bendi bakımından şartları oluşmayan maddi ve manevi tazminat davasının reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluşmadığının saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Van Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,