Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/7659 K.2024/6169

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle ve davacı vekilinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız tutukluluk nedeniyle 2.226,83 TL'si cezaevindeki yiyecek bedeli olarak toplam 202.226,83 TL TL maddi ve 250.000,00 TL manevi tazminatın 24.09.2015 tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 10.246,45 TL maddi, 20.000,00 TL manevi tazminatın 24.12.2015 tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı ve davalı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; tazminat hesaplamasına esas alınan tarih aralığının yanlış hesaplandığına, Anayasa Mahkemesinin ihlal kararı sonrasında içtima kararının hükümsüz kaldığına, cezaevi yiyecek bedelinin maddi tazminat kapsamına dahil edilmesi gerektiğine, hükmedilen maddi ve manevi tazminatın çok eksik olduğuna ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Tuzluca Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/109 Esas – 2019/66 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, yeniden yargılama öncesinde davacının hırsızlık, mala zarar verme, işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından Tuzluca Asliye Ceza Mahkemesinin 09.12.2011 tarihli ve 2008/123 Esas-2011/268 Karar sayılı kararı ile mahkumiyetine karar verildiği,

kararın Yargıtay incelemesinden geçerek 22.05.2014 tarihinde kesinleştiği, davacının Anayasa Mahkemesine yaptığı bireysel başvurusu sonucunda Anayasa Mahkemesinin 22.03.2018 tarihli ve 2014/16877 numaralı kararı ile hak ihlali ve yeniden yargılama kararı verildiği, bu kapsamda yapılan yeniden yargılama sonucunda davacının atılı suçlardan beraatine karar verildiği ve kararın 11.07.2019 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen kararın davacıya tebliğ edilmediği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı,

davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, tutukluluk süresinin infaz gördüğü ve mahsuba konu yapılmadığı, davacı hakkında Tuzluca Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/123 Esas sayılı dosyası ile Vakfıkebir Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/276 Esas-2012/239 Karar sayılı sayılı dosyalarında verilen mahkumiyet hükümlerin Tuzluca Asliye Ceza Mahkemesinin 21.12.2015 tarihli ve 2015/38 Değişik iş sayılı içtima kararı toplanması neticesinde 4 yıl 36 ay 30 gün olarak infaz edilmesine karar verildiği, davacının 24.09.2014 tarihinde cezaevine girdiği, 22.08.2016 tarihinde ise denetimli serbestliğe ayrıldığı,

Vakfıkebir Asliye Ceza Mahkemesinin 27.11.2012 tarihli ve 2011/276 Esas-2012/239 Karar sayılı kararı ile hükmedilen 3 ay 10 gün hapis cezası ve 11 ay 20 gün hapis cezasının toplamda 14 ay 30 gün yaptığı, dolayısıyla davacının cezaevine girdiği tarihe bu cezanın eklenmesi sonucunda 24.12.2015 tarihinine kadar Vakfıkebir Asliye Ceza Mahkemesinden aldığı mahkumiyet hükmünü infaz ettiğinin kabul edilmesi gerektiği, bu sebeple Tuzluca Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/123 esas sayılı dosyasından aldığı cezayı 24.12.2015 tarihinden itibaren 22.08.2016 tarihine kadar infaz ettiğinin kabul edilmesi gerektiği kanaati ile,

24.12.2015-22.08.2016 tarih aralığı bakımından yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davacı vekilinin sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1- Her ne kadar İlk Derece Mahkemesince tazminat davasına konu yargılama kapsamında yeniden yargılama öncesinde kesinleşen hapis cezasının infazının 24.12.2015-22.08.2016 tarih aralığında gerçekleştirildiğinin kabulü ile tazminat hesaplamasında belirtilen tarih aralığı esas alınmış ise de; tazminat davasına dayanak teşkil eden Tuzluca Asliye Ceza Mahkemesinin 09.12.2011 tarihli ve 2008/123 Esas-2011/268 Karar sayılı kararı ile verilen hapis cezalarının infazı kapsamında davacının 24.09.2014 tarihinde cezaevine alındığı,

Vakfıkebir Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/276 Esas-2012/239 Karar sayılı sayılı dosyasında verilen hapis cezaları ile Tuzluca Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/123 Esas-2011/268 Karar sayılı kararı ile verilen hapis cezalarının içtimasına ise Tuzluca Asliye Ceza Mahkemesinin 21.12.2015 tarihli ve 2015/38 Değişik iş sayılı kararı ile karar verildiği,

bu itibarla her halde davacının 24.09.2014-21.12.2015 tarih aralığında Tuzluca Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/123 Esas-2011/268 Karar sayılı kararı ile verilen hapis cezalarını infaz ettiği anlaşılmakla, 24.09.2014-21.12.2015 tarih aralığına ilişkin olarak maddi tazminatın, davacının tutuklu kaldığı döneme ilişkin net asgari ücret üzerinden hesaplanan "14.223,63" TL yerine, bu miktarın altında kalacak şekilde "10.246,45" TL olarak tayin edilmesi suretiyle, davacı lehine eksik maddi tazminata hükmolunması,

2-Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacı lehine hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer dikkate alınıp, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda çok eksik manevi tazminata hükmolunması,

3-Hükmedilen maddi ve manevi tazminat yönünden faiz başlangıç tarihinin "24.09.2014" olarak tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,