Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/7816 K.2024/8007

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; hüküm tarihinde Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan davacıya, yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 263 üncü maddesine göre bulunduğu cezaevi idaresi aracılığıyla da kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi nedeniyle, sanığın öğrenme üzerine 12.04.2022 tarihinde yaptığı temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince, davacının infaz yasasında yapılan değişiklik nedeniyle fazladan infaz kurumunda kalması nedeniyle 250.000,00 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminatın tahliye tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vasisinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacının temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacının temyiz sebepleri; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, bilirkişi incelemesi yapılmadığına, hükmün gerekçesiz olduğuna, davada harca hükmedilmemesi gerektiğine, davalı taraf lehine vekalet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğuna ve davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Nevşehir 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2002/178 Esas-2002/242 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacınınn zorla ırza geçme ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçları nedeniyle 27.05.2002 tarihinde tutuklandığı, yapılan yargılamada mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunun 17. maddesi gereğince 17 yıl ağır hapis cezasına hükmedildiği, kararın 28.04.2003 tarihinde kesinleştiği ve davacının hükmen tutukluluk halinin devamına karar verildiği,

infazın devamı sırasında Niğde Ağır Ceza Mahkemesinin 12.03.2009 tarih 2009/157 Değişik iş sayılı kararı ile davacının 15.03.2009 tarihinden geçerli olmak üzere koşullu salıverilmesine karar verildiği ve bihakkın tahliye tarihinin 22.05.2019 olduğu,

davacının bihakkın tahliye tarihi dolmadan 06.06.2012 tarihinde basit yaralama suçunu işlediği ve Nevşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 2013/22 Esas 2013/233 Karar sayılı kararı ile 3 kere 6'şar ay 15'er gün hapis cezasına hükmedildiği ve kararın 09.07.2015 tarihinde kesinleştiği ve Nevşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 12.03.2009 tarih 2015/735 Değişik iş sayılı kararı davacının koşullu salıverilmesinin geri alındığı,

ayrıca davacının 18.11.2011 tarihinde işlemiş olduğu çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçu nedeniyle, Nevşehir (Kapatılan) 1. Sulh Ceza Hakimliğince 13.02.2013 tarih ve 2012/12 Esas 2013/88 Karar sayılı kararı ile davacı hakkında 3 ay hapis cezasına hükmedildiği ve kararın 05.11.2015 tarihinde kesinleştiği,

Nevşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 31.12.2015 tarih 2015/1020 Değişik iş sayılı kararı ile davacının ikinci suçu işlediği tarih olan 18.11.2011 ile bihakkın tahliye tarihinin 22.05.2019 arasındaki 2742 günlük sürenin aynen infazına karar verilerek Nevşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 12.03.2009 tarih 2015/735 Değişik iş sayılı kararının kaldırıldığı ve söz konusu ilamın infazına 01.10.2015 tarihinde başlandığı, düzenlenen müddetname de ise bihakkın tahliye tarihinin 04.04.2023 olduğu,

söz konusu ilamın infazına devam olunurken 15.04.2020 tarihinde Resmi Gazete'de yayınlanan 7242 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 48. maddesi ile 5275 sayılı CGTİK'ın 107. maddesininin 13. fıkrasında düzenelenen koşullu salıverilme kararının geri alınmasına ilişkin hükümlerde değişikliğe gidildiği, Nevşehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.04.2020 tarih ve 2020/526 Değişik iş sayılı kararı ile yeniden uyarlama yapıldığı ve davacı hakkında 6 ay süre ile 12 ay 30 gün (3 kere) 1350 günlük sürenin geri alınmasına dair karar verildiği,

15.04.2020 tarihinde tanzim edilen yeni müddetname ile davacının bihakkın tahliye tarihinin 12.06.2019 olması sebebiyle, 15.04.2020 tarihi itibariyle tahliye edildiği ve davacının 12.06.2019 - 15.04.2020 tarihleri arasında fazladan hükümlü olarak cezasını infaz ettiği ve söz konusu sürenin başka bir cezadan mahsup edilmediği, lehe yasa değişikliği nedeniyle eski infazların fazla olmasının tazminat davasına konu olamayacağından bahisle 5271 sayılı CMK'nın 141. maddesinde öngörülen yasal şartları oluşmayan davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluşmadığının saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, davacı lehine tazminat isteme şartlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmesinde usule ve kanuna aykırı yön bulunmadığından,

Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin kararında davacı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,