Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/7835 K.2024/7693

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince, davacı vekilinin haksız tutukluluk nedeniyle 10.000,00 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi tazminatın ödenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddine karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğine ve davanın reddi nedeniyle davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğuna ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Antalya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 2016/193 Esas ve 2016/428 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının nitelikli yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından 17.01.2016-04.10.2016 tarihleri arasında 261 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda davacının kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatine karar verildiği,

beraat hükmünün 17.09.2018 tarihinde kesinleştiği, davacı hakkında nitekli yağma suçundan verilen beraat kararının ise temyiz edildiği ve dava tarihi itibariyle Antalya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/193 Esas ve 2016/428 karar sayılı ceza dava dosyasında, davacı hakkında verilen beraat hükmünün kesinleşmediği anlaşılmakla, tutuklama tarihi itibariyle davanın yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'ya tabi olduğu belirlenerek, CMK.

142/1 maddesi uyarınca koşulları oluşmadan açılan tazminat davasının reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

İncelenen dosya kapsamına göre, Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sırasında, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden yapılan incelemede.

Antalya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 2016/193 Esas ve 2016/428 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında nitelikli yağma suçuna ilişkin verilen beraat kararının, Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 23.12.2020 tarih, 2019/699 Esas, 2020/5503 Karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleşmiş olduğunun anlaşılması karşısında, davaların en az giderle ve mümkün olan süratle sonuçlandırılmasını yargıya bir görev olarak yükleyen Anayasanın 141/son maddesi hükmü uyarınca yargılamaya devamla bir karar verilmesi gerektiği bu kapsamda;

davaya dayanak olan Antalya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/193 Esas ve 2016/428 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında beraat hükmüne dair kesinleşme şerhinin Yargıtay denetimine olanak verecek şekilde aslı ya da onaylı örneği dosya içine alınarak, kesinleşme şerhinde belirtilen kesinleşme tarihinin doğru olup olmadığı, beraat hükmünün davacı (sanık) yönünden hangi tarihte kesinleştiği belirlenerek sonucuna göre hüküm verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,