Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/8365 K.2024/7310

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmiş olup,

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesince verilen maddi tazminata ilişkin esastan ret kararının kesin olduğu belirtilmiş ise de, temyiz kesinlik sınırının davacı tarafından talep edilen maddi ve manevi tazminat miktarının toplamının reddedilen kısmı üzerinden değerlendirileceği, maddi tazminat ve manevi tazminat bakımından ayrı ayrı değerlendirilemeyeceği kabulü ile yapılan incelemede, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız adli kontrol nedeniyle 453.190,00 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin, 5271 sayılı CMK'nın 141 ve devamı maddeleri gereğince yasal şartların oluşmadığından bahisle reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile hükmün bozulmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; davacının Fransa vatandaşı olduğu ve adli kontrol tedbirinden kaynaklı yurt dışına çıkamaması nedeniyle yapmış olduğu konaklama, yeme, içme masrafları, tazminata esas yargılama dosyasında ödediği vekalet ücretinin maddi tazminat kapsamında kabul edilerek davanın kabul edilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Şanlıurfa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2019/484 Esas – 2020/48 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacı hakkında terör örgütü propagandası yapmak suçundan 26.09.2019-20.01.2020 tarihleri arasında 116 gün yurt dışı çıkış yasağı adli kontrol tedbiri uygulandığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 28.01.2020 tarihinde kesinleştiği, adli kontrol tedbiri tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı ancak 5271 sayılı CMK'nın 141 ve devamı maddeleri gereğince yasal şartların oluşmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Davacı vekilinin dava dilekçesinde adli kontrol tedbiri nedeniyle maddi ve manevi tazminat talebinde bulunduğu, 5271 sayılı CMK'nın 141/3 maddesi kapsamında herhangi bir talebinin bulunmadığı, adli kontrol tedbiri nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 141 ve devamı maddeleri gereğince tazminat davası açılabileceğine dair bir hükmün yer almadığı, ilk derece mahkemesince de anılan gerekçe ile davanın reddine karar verildiği değerlendirilerek, davacının yurt dışına gidememesi nedeni ile oluşan maddi zararların 5271 sayılı CMK'nın 141/3 maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinden bahisle bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tazminat talebi için yasal şartların oluşmadığı anlaşılmakla, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,