Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/8868 K.2025/4223

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan 5271 sayılı Kanunun 223/2-a maddesi uyarınca beraat kararı verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile duruşmalı yapılan inceleme neticesinde İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında 2863 sayılı Kanunun 65/1, 5237 sayılı TCK'nın 62, 52/2, 53, 58/6. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarının ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteği; sanığın üzerine atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık tarafından, nitelikli doğal koruma alanında bulunan ve mülkiyeti Maliye Hazinesine ait olan taşınmazda izin alınmadan kamp yeri, soyunma kabini, seyyar karavan, park yeri ve çocuk parkı yapıldığı iddiasıyla dava açıldığı, dosya kapsamında mevcut bilirkişi raporlarında keşif tarihi itibariyle zeminde sadece çocuk parkının mevcut olduğunun, çocuk parkı yapılan yer ve çevresinin iş makineleri ile teraslandığının, nitelikli doğal koruma alanına inşai ve fiziki müdahalede bulunulduğunun, alana yapılan müdahalenin arazinin endemik yapısı ve doğal silüetini bozacak nitelikte olduğunun belirlendiği, sanığın savunmasında suça konu çocuk parkının 2015 yılında yapıldığını, sit alanında kaldığı öğrenilince parkın da kaldırıldığını beyan ettiği anlaşılmıştır.

İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut bilgi ve belgeler, bilirkişi raporları, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede, eylemin 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçunu oluşturmadığı gerekçesi ile atılı suçtan sanığın beraatine dair hüküm tesis edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, katılan vekilinin istinaf başvurusu üzerine duruşmalı yapılan inceleme neticesinde, sanık tarafından 130 ada 190 parsel numarası ile tapuda orman vasfı ile Maliye adına kayıtlı ve aynı zamanda nitelikli doğal koruma alanına fiziki müdahalede bulunulduğu sabit görülerek sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Sanığın savunmasında davaya konu çocuk parkının 2015 yılında yapıldığını beyan etmesi, dosya kapsamında mevcut bilirkişi raporlarında, çocuk parkının yapım tarihine ilişkin olarak tespitin bulunmaması karşısında, suç tarihinin "2015 yılı" olarak kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Muğla 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,