Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2022/8884 K.2025/1243

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacının müşteki olduğu soruşturmayı yürüten savcıların yaptıkları işlemlerin yasalara uygun olmadığını, savcının olayları tutanağa doğru olarak yansıtmayıp gizleyerek kendisini sürekli başından savdığını ve hiç söylemediği sözleri tutanağa geçirdiğini, 29.08.2016 tarihli dilekçesiyle savcının değiştirilmesini istediğini ancak bu dilekçesinin işleme konmadığını, rektörlük ve dekanlıkla beraber tanıdıklarına düzmece bir bilirkişi raporu hazırlatarak takipsizlik verilmesine neden olduğunu, bilirkişi raporunun kendisine tebliğ edilmediğini, işte çalışamadığından dolayı kazanç kaybına uğradığını,

hatalı tedavi nedeniyle uzuv kaybına uğradığını, bu nedenle üzüntü ve elem yaşadığını, kasıtlı hile ve hatalarla zamanını katleden savcılık, Sulh Ceza Hakimliği ve KYB Bürosundaki hakim ve savcılıların haksız ve ağır kusurlarına karşılık olarak her birinden 45.000,00 TL olmak üzere toplamda 225.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren yasal faizi ödenmesine ilişkin talebinin davanın süresinde açılmadığından bahisle reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacının temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacının temyiz sebepleri; KYB bürosuna başvurunun sonucundan sonra 1 yıllık süre içinde davanın açıldığına, büyük mağduriyetler yaşadığına, davanın kabul edilmesi gerektiğine, ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 04.05.2017 tarih 2016/125036 Soruşturma 2017/36900 Karar sayılı kararı ile şüpheli hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, karara yapılan 12.10.2017 ve 24.10.2017 tarihli itirazların ise Ankara 4. Sulh Ceza Hakimliği’nin 24.10.2017 tarih 2017/5705 Değişik İş sayılı kararı ile reddedildiği,

CMK’nın 142. maddesinde "Karar veya hükümlerin kesinleştiğinin ilgilisine tebliğinden itibaren üç ay ve her hâlde karar veya hükümlerin kesinleşme tarihini izleyen bir yıl içinde tazminat isteminde bulunulabilir" şeklindeki düzenleme dikkate alındığında, davacının kendisine tebliğde bulunulmadığı hususunun kabul edilmesi halinde dahi davacının tazminat davasını 1 yıllık yasal süre geçtikten sonra açtığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince reddedilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluşmadığının saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesinin kararında davacı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Ankara Batı 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 26. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,