Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/3718 K.2025/2032

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız tutukluluk nedeniyle 90.000,00 TL maddi ve 50.000,00TL manevi tazminatın ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 1.659,40 TL maddi ve 2.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurularının maddi tazminatın 1.450,80TL'ye indirilmesi ve manevi tazminatın 5.500 TL'ye yükseltilmesi sureti ile düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davalı vekilinin ve davacı vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile hükmün maddi tazminat bakımından düzeltilerek onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, eksik inceleme ve araştırma sonucunda karar verildiğine, hükmedilen maddi ve manevi tazminat miktarlarının düşük olduğuna, tanık beyanına başvurulmadığına ve davacının haklarının ihlal edildiğine ilişkindir.

Davalı vekilinin temyiz sebepleri; davanın reddine, hükmedilen tazminat miktarlarının fahiş olduğuna, davanın reddedilen kısmı üzerinden davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmediğine, yargılama giderlerinin ve vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Uzunköprü 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/322 Esas - 2017/101 Karar sayılı ceza dosyasında, yapılan yargılama sonucunda davacı hakkında nitelikli hırsızlık suçundan 4 yıl 2 ay hapis cezasına ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, HAGB kararına itiraz edilmesi üzerine dosyanın tefrik edildiği,

yeniden yapılan yargılamada Uzunköprü 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/265 Esas 2018/1175 Karar sayılı kararı ile iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan davacı hakkında beraat kararı verildiği ve kararın 21.03.2019 tarihinde kesinleştiği, hırsızlık suçuna ilişkin verilen mahkumiyet kararının ise 03.07.2017 tarihinde kesinleştiği, kararın kesinleşmesine binaen davacının 12.08.2017-12.09.2017 tarihleri arasında 31 gün hapis cezasını infaz ettiği, hırsızlık suçuna ilişkin davacı vekilince Uzunköprü 1.Asliye Ceza Mahkemesine yargılamanın yenilenmesi talebiyle başvurulduğu,

talebin kabul edilerek Uzunköprü 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/657 Esas ve 2021/244 Karar sayılı kararı ile davacı hakkında hırsızlık suçundan beraat kararı verildiği ve kararın 01.06.2021 tarihinde kesinleştiği, infaz tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, infaz gören sürenin mahsuba konu yapılmadığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Bölge Adliye Mahkemesinin karar başlığında, dava tarihinin ''15.09.2021'' olarak gösterilmemesi, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım eksikliği olarak kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Maddi tazminatın, davacının hükümlü olarak kaldığı 12.08.2017-12.09.2017 tarihleri arasındaki döneme ilişkin net asgari ücret üzerinden hesaplanan "1.420,67" TL olarak tayin edilmesi yerine, bu miktarın üstünde kalacak şekilde "1.450,80" TL olarak tayin edilmesi suretiyle, davacı lehine fazla maddi tazminata hükmolunması,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1-f maddesi gereği hüküm fıkrasının maddi tazminatın belirlendiği kısmında yer alan "1.450,80TL" ibaresinin çıkarılarak yerine "1.420,67 TL" ibaresinin eklenmesi ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Silivri Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,