Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/3962 K.2024/7489

Sanık hakkında Dairemizin bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; sanık müdafii, katılan ... vekili, katılanlar ..., , ..., , ... vekili, katılan ... vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 53/6, 63 maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve sürücü belgesinin 2 yıl süreyle geri alınmasına karar verilmiş, ilgili kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12.Ceza Dairesinin, 21.12.2021 tarihli ve 2020/10243 Esas, 2021/9082 Karar sayılı ilâmıyla, sanık hakkında sürücü belgesinin geri alma süresinin orantılılık ilkesine aykırı ve 5237 sayılı TCK'nın 50.maddesi hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının hüküm kurulurken tartışılmamasının hukuka aykırı olduğundan bahisle hükmün bozulmasına karar verilmiş,

mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde, sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 50/4, 52/2-4, 53/6, 63 maddeleri gereğince 24.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 1 yıl 6 ay süreyle geri alınmasına ve mahsuba karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca gerekçe ile uygulamanın farklı olmasının ve adli para cezasının eksik tayininin hukuka aykırı olduğundan bahisle bozma kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... ile katılan ... vekillerinin temyiz istekleri ayrı ayrı, bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine, ceza miktarına ve 5237 sayılı TCK'nın 50.maddesi hükümlerinin uygulanmasının hukuka aykırı olduğuna, katılanlar ..., , ..., , ... vekilinin temyiz isteği, bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine, sürücü belgesinin geri alınma süresinin üst hadden tayin edilmemesinin ve 5237 sayılı TCK'nın 50.maddesi hükümlerinin uygulanmasının hukuka aykırı olduğuna, sanık müdafiinin temyiz isteği, hüküm kurulurken, ''sanığın güttüğü amaç ve saik'' gerekçesinin kullanılmasının,

5237 sayılı TCK'nın 53/6 maddesi hükmünün uygulanmasının ve katılanlar lehine vekalet ücreti takdirinin hukuka aykırı olduğuna, sanığın kazayı önlemesinin mümkün olmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay günü sanığın idaresindeki arazi taşıtıyla, alacakaranlık vaktinde, meskun mahal dışı, aydınlatmanın bulunmadığı, iki yönlü, virajlı, eğimli, köy yolunda seyrederken, olay mahalline geldiğinde, karşı istikamete geçerek şerit tecavüzünde bulunduğu esnada, aracının ön kısımlarıyla, karşıdan gelen sürücü ... idaresindeki motosikletin ön kısmına çarpmasıyla, bir kişinin ölümüyle sonuçlanan olayda; mahkemece sanığın asli kusuruyla neticeye sebebiyet verdiği kabul edilerek,

sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/1. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

ve KARAR Şerit tecavüzü yaparak karşı şeride geçmek suretiyle basit taksir seviyesinde kalan eylemleriyle kazaya sebebiyet veren sanık hakkında bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmasını gerektirecek bir sebep bulunmadığından 5237 sayılı TCK'nın 22/3.maddesinin uygulanmaması hukuka uygun bulunmuşsa da anılan hükümlere yer verilmemesi hakkında hatalı olarak ''sanık hakkında aleyhe temyiz olmadığından'' biçiminde gerekçe bildirilmesi, mahallinde düzeltilebilir yanlışlık olarak değerlendirilmiş, gerekçe ve hüküm arasında konuya ilişkin herhangi bir çelişki görülemediğinden bu hususta bozma öneren tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanık müdafiinin, katılan ... vekili, katılanlar ..., ..., ..., ..., ... vekili, katılan ... vekilinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak.

Sanık hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1 maddeleri gereğince belirlenen 3 yıl 4 ay hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 50.maddesi gereğince para cezasına çevrilmesi sırasında 1215 gün yerine 1200 gün olarak olarak hesaplanması sebebiyle eksik ceza tayini yapılması,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle Kumluca 1.Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafiinin, katılan ... vekili, katılanlar ..., ..., ..., ..., ... vekili, katılan ... vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hükmün beş ve altıncı fıkraları çıkartılarak yerine“Sanığa verilen 3 yıl 4 ay hapis cezasının sanığın kişiliği,

sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4 maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine. TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 1215 tam gün olarak belirlenmesine.