Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/4697 K.2025/1698

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin hükümlü olan davacının almış olduğu haksız 11 gün hücreye konulma cezası nedeniyle hücrede geçirdiği süre için ve denetimli serbestlikten yararlanma hakkını yitirdiğinden cezaevinde fazladan kaldığı süreler nedeniyle 108.750 TL maddi ve 150.000 TL manevi tazminatın 31.05.2019 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle ödenmesine ilişkin talebinin,

davacının tazminata konu talebinin Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığınca verilen hücre cezasının idari bir işlem olduğu ve 5271 sayılı CMK'nın 141. maddesi kapsamında bulunmadığı bu yöndeki hukuka aykırılıkların idari yargı görev alanında kaldığı değerlendirilmekle, yargı yolu bakımından görevsizliğine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

hükümdeki vekalet ücretine ilişkin "4.000 TL" ibaresinin çıkartılarak yerine "1.600 TL" olarak düzeltilmesi sureti ile istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin düzeltilerek onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; müvekkil hakkında verilen görevsizlik kararında vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiği, müvekkilinin 11 gün hücreye konulduğunu ve cezasının geri kalanını açıkta geçirecek iken kapalıda geçirdiği, bu nedenle mağdur olduğu ve zararının giderilmesine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

Davacı hakkında, Yalova 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/610 Esas sayılı ilamı ile 4 yıl 3 ay hapis cezasına hükmedildiği, davacının cezasını infaz etmek için 07.10.2018 tarihinde Yalova A3 Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna giriş yaptığı, 09.10.2018 tarihinde Gemlik Açık Ceza İnfaz Kurumunda infazına devam edildiği, cezanın infazı sırasında davacının tedavi görmekte iken hastanede olduğu esnada cep telefonu bulunması üzerine cep telefonu bulundurmaktan 11 gün hücreye konulma cezası verildiği, davacının anılan cezaya yapılan itirazın İnfaz Hakimliğince reddedildiği,

davacının ret kararına yönelik yaptığı itirazın Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.04.2019 tarih ve 2019/477 değişik iş sayılı kararı ile reddedildiğini ve müvekkilinin 11 gün boyunca hücreye konularak cezanın infaz edildiği, davacı tarafça Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.04.2019 tarih ve 2019/477 Değişik iş sayılı kararına karşı kanun yararına bozma talebinde bulunulması üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 21.09.2020 tarih ve 2019/3769 Esas, 2020/1925 Karar sayılı ilamı ile söz konusu kararın bozularak kaldırıldığı ancak bu süreçte disiplin cezasının infazının gerçekleştiği,

davacı tarafından maddi ve manevi tazminat talebi ile dava açılmış ise de tazminat istemine ilişkin 5271 sayılı CMK'nın 141. maddesinde ''suç soruşturması ve kovuşturması sırasında'' gerçekleşen koruma tedbirlerindeki hukuka aykırılıklar yönünden bu kanun hükümlerine göre tazminat istenebileceği ve madde metninde bu aykırılıkların tahdidi şekilde sıralandığı,

tazminat talebinin dayanağı olan ve Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü Disiplin Kurulu Başkanlığınca verilen hücre cezasının idari bir işlem olduğu ve 5271 sayılı CMK'nın 141. maddesi kapsamında bulunmadığı bu yöndeki hukuka aykırılıkların idari yargı görev alanında kaldığı değerlendirilmekle, yargı yolu bakımından Mahkememizin görevsizliğine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince görevsizlik kararı verilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunununda koruma tedbirleri nedeniyle tazminat başlığı altında 141 ila 144. maddeleri arasında düzenleme yapıldığı, tazminat istemine ilişkin CMK'nın 141 inci maddesinde suç soruşturması ve kovuşturması sırasında gerçekleşen koruma tedbirlerindeki hukuka aykırılıklar yönünden bu kanun hükümlerine göre tazminat istenebileceği belirtilerek tazminat istenebilecek hallerin tahdidi şekilde sıralandığı dikkate alınarak somut olay değerlendirildiğinde;

hükümlü olan davacının almış olduğu haksız hücre cezası nedeniyle denetimli serbestlikten yararlanma hakkını yitirdiğinden ve cezaevinde fazladan kaldığı süreler nedeniyle tazminat isteminin infaza ilişkin olduğu, 5271 sayılı Kanunun 141 nci ve devamı maddelerinde tahdidi olarak sayılmış bulunan koruma tedbirlerinden olmadığı anlaşılmakla, aynı Kanunun 142/7. maddesi gereğince davacı ile hazine vekili duruşmadan haberdar edilerek,

Cumhuriyet Savcısının da katılımıyla duruşma yapılarak CMK'nın 141 nci maddesinin üçüncü fıkrasındaki tazminat isteme koşullarının oluşmadığından bahisle davanın reddine karar verilmesi gerekirken tensip ile mahkemenin yargı yolu bakımından görevsizliğine karar verilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/2-a maddesi uyarınca Yalova 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,