Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/51 K.2023/5710

Davacının tazminat talebi hakkında dairemizce verilen bozma kararı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereği yürürlükte bulunan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun’la yapılan değişiklikten önceki 427 nci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 09.10.2015 tarihli dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin cezaevinde haksız olarak tutuklu kalması sebebiyle 20.000,00 TL maddi, 20.000,00 TL manevi tazminata, haksız tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 02.09.2015 tarihli cevap dilekçesinde özetle; davacının tazminat talebinin reddine karar verilmesini talep etmiştir.

3. Kastamonu Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.03.2016 tarihli ve 2015/188 Esas, 2016/57 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. Kastamonu Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.03.2016 tarihli ve 2015/188 Esas, 2016/57 Karar sayılı kararının davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 21.03.2022 tarihli ve 2021/46 Esas, 2022/2173 Karar sayılı kararıyla;

"Tazminata esas dosya incelendiğinde davacının tazminat davasına konu olmayan başka bir müştekiye karşı işlemiş olduğu hırsızlık suçundan dolayı da 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırıldığı, davacının hapis cezalarının içtima edilerek toplamda 4 yıl 5 ay 10 gün hapis cezası üzerinden infazının başlandığı, davacının her iki mahkumiyet hükümleri açısından 11.11.2009 - 21.08.2011 tarihleri arasında 648 gün olarak hapis cezasının infazının yapıldığı, tazminat davasına konu olmayan 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezasının da aynı gerekçelerle bozulması üzerine yapılan yargılamada davacının 11 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırıldığı,

davacıya hükmedilen hapis cezaları toplandığında davacı hakkında infaz edilen sürenin mahkumiyet hükmünün bihakkın tahliye tarihinden fazla olmadığı dikkate alınarak, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yerel mahkemece şartlı tahliye tarihi dikkate alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmesi,"

nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Hukukî Süreç başlığı altında (4) numaralı paragrafta ayrıntılarına yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereklerinin yerine getirildiği anlaşılmıştır.

6. Kastamonu Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.09.2022 tarihli ve 2022/264 Esas, 2022/482 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

7. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 26.11.2022 tarihli, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, bihakkın tahliye tarihinden itibaren değil koşullu salıverme tarihinden itibaren davacının fazladan cezaevinde kaldığına, ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

Yerel Mahkemenin Kabulü;

Davacının tazminat davasına konu olmayan başka bir müştekiye karşı işlemiş olduğu hırsızlık suçundan dolayı da 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırıldığı, davacının hapis cezasının içtimasında toplam 4 yıl 5 ay 10 gün hapis cezası üzerinden infaza başladığı, davacının her iki mahkumiyet hükümleri açısından 11.11.2019 ile 21.08.2011 tarihleri arasında 648 gün olarak hapis cezasının infazının yapıldığı, tazminat davasına konu olmayan 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırıldığı, davacı hakkında hükmedilen hapis cezaları toplandığında davacı hakkında infaz edilen sürenin mahkumiyet hükmünün bihakkında tahliye tarihinden fazla olmadığı dikkate alınarak, davacının haksız tutukluluk süresiyle maddi ve manevi tazminat talebini içeren iş bu davanın reddine karar karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tazminat davasının dayanağı olan Devrekani Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/22 Esas - 2013/41 Karar sayılı dosyasında ile davacının 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 493/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçundan 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırıldığı, verilen mahkumiyet kararına bağlı olarak 11.11.2009 - 21.08.2011 tarihleri arasında 648 gün hükümlü olarak cezaevinde bulunduğu,

mahkeme kararının Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 11.01.2012 tarihli 2011/32188 Esas - 2012/359 Karar numaralı ilamı ile bozulması üzerine Devrekani Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/22 Esas - 2013/41 Karar sayılı dava dosyasında yapılan yargılama sonunda, 5237 sayılı Türk Ceza Yasasının 7/2 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi gereğince davacının 11 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği,

kararın 04.03.2015 tarihinde kesinleştiği, infaz tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı anlaşılmıştır.

Davacı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden; Davacıya hükmedilen hapis cezaları toplandığında davacı hakkında infaz edilen sürenin bihakkın tahliye tarihinden fazla olmadığı dikkate alınarak, davanın reddine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kastamonu Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.03.2016 tarihli ve 2015/188 Esas, 2016/57 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesi neticesinde herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,