Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/5697 K.2025/6427

Sanık hakkında Dairemizin bozma ilamı üzerine kurulan hükmün sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Mahkemece, sanık hakkında 5271 sayılı Kanunun 223/2-a maddesi uyarınca beraat kararı verilmiş, hükmün katılan vekili ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 02.06.2022 tarihli 2018/2773 Esas, 2022/4339 Karar sayılı ilamı ile hüküm bozulmuş, bozma ilamı üzerine mahkemece, sanık hakkında 2863 sayılı Kanunun 65/1, 5237 sayılı TCK'nın 62, 52/2-4, 53, 58/6. maddeleri uyarınca 1 yıl 11 ay 10 gün hapis ve 3.320,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan onama görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; atılı suçu işlemediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Trabzon Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 04.12.1998 tarih ve 3332 sayılı kararı ile tescilli 1. ve 3. derece doğal sit alanında kalan taşınmazda, sanık tarafından ahşap yapı inşa edildiğinin 09.09.2014 tarihli tutanak ile tespit edildiği, sanığın kolluk beyanında, dava konusu yerin sit alanında kaldığını bildiğini, turistlere çay ve yöresel otlar satmak amacıyla ahşap yapıyı inşa ettiğini beyan ettiği, dosya kapsamında mevcut 28.04.2015 havale tarihli inşaat mühendisi bilirkişi raporunda, süreklilik arzetmeyen baraka tipi geçici yapının, sit alanının doğal yapısına zarar verdiğinin tespit edildiği, tüm dosya kapsamından sanığın, izin almadan yapı inşa etmek suretiyle doğal sit alanına müdahalede bulunduğunun sabit olduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR