Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2023/6729 K.2025/3499

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince, davacı vekilinin haksız elkoyma nedeniyle ıslah ile 211.897,88 TL mahrum kalınan kar, 25.448 TL lastik ve akü bedeli, 19.750 TL de aracın beyin bedeli olmak üzere toplam 257.095,88 TL maddi tazminatın haksız el koyma tarihinden itibaren işleyecek faiz talebine ilişkin davada yerel mahkemece 32.699,67 TL maddi tazminatın el koyma tarihinden işletilecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde; hükmün kaldırılarak,

"davacıya ait aracın ikinci kez suçta kullanılması nedeniyle yapılan el koyma işleminin hukuka aykırı olmaması nedeniyle davanın reddine, davalı idare kendisini vekille temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'e göre "17.400" TL maktu vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı hazine idaresine verilmesine", ibarelerinin eklenmesi sureti ile düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; müvekkil şirkete ait araca haksız el konulması nedeniyle aracın aküsünde, lastiğinde ve beyninde maddi zararın meydana geldiğini, davanın reddedilmesinin hukuka aykırı olduğu, davanın kabul edilerek maddi zararın giderilmesine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Doğubayazıt 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/330 Esas - 2019/1101 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında davacıya ait.... plaka sayılı çekiciye 5607 sayılı Kanuna Muhalefet suçu kapsamında 42 karton kaçak sigara taşımada kullanıldığı gerekçesiyle 17.03.2019 tarihinde el konulduğu, yapılan yargılama sonunda davacının aracının müsaderesine yer olmadığına ve aracın sahibine iadesine karar verildiği, kararın 04.12.2019 tarihinde kesinleştiği, davacının aracını 13.12.2019 tarihinde fiili olarak teslim aldığı,

muhafaza altına alınma tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından "davacıya ait araca Bitlis Cumhuriyet Başsavcılığının 2018/3634 sayılı soruşturma dosyası kapsamında 08.09.2018 tarihinde sicile şerh verilmek suretiyle el konulduğu,

bu el koyma işlemine esas kovuşturma tamamlanmadan 17.02.2019 tarihinde tazminat davasına konu el koyma işleminin gerçekleştiği anlaşılmakla ikinci kez suçta kullanılan araçlara fiilen el koyma koşullarının oluştuğu, davacıya ait aracın ikinci kez suçta kullanılması nedeniyle yapılan el koyma işleminin hukuka aykırı olmaması nedeniyle davanın reddine, davalı idare kendisini vekille temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'e göre "17.400" TL maktu vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı hazine idaresine verilmesine," ibareleri eklenmesi sureti ile düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının yasal koşullarının oluşmadığının saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,