Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/1910 K.2025/8093

İlk derece mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın, müşteki kurum vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Çankırı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.06.2022 tarih, 2022/219 Esas, 2022/846 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında; 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 2863 sayılı Kanun'un 67/1, 75, 5237 sayılı Kanun'un 62/1, 58. Maddeleri gereğince 5 ay hapis cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.Hükmün sanık ve müşteki kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 28.11.2023 tarih, 2022/2773 Esas, 2023/2718 Karar sayılı kararı ile mahkumiyet hükmü kaldırılarak sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223/2-a maddesi gereğince beraatine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 22.03.2024 tarih, ... nolu esastan ret görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Müşteki kurum vekilinin temyiz isteği; sanığın cezalandırılması gerektiğine, suçun unsurlarının oluştuğuna ve diğer temyiz sebeplerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Bölge Adliye Mahkemesince, Yargıtay 12. Ceza Dairesi'nin 15/06/2023 tarihli, 2020/11059 esas ve 2023/2188 karar sayılı ilamı ve 04/02/2021 tarihli, 2017/11264 esas ve 2021/1147 karar sayılı ilamında da benzer durumlarla ilgili olarak belirtildiği üzere; somut olayda da: sanık ...'nın, dava konusu, 2863 sayılı Kanun kapsamında tasnif ve tescile tabi taşınır kültür varlığı niteliğindeki 25 adet (toplam 26 adet sikke ve 6 adet metal parça) sikkeyi, olay günü olan 24/10/2021 tarihinde köyde dedektörle yaptığı yüzeysel araştırmada bulduğuna dair savunmasının aksine delil mevcut olmadığından,

2863 sayılı Kanunun 4. maddesinde belirtilen üç günlük bildirim süresi içerisinde eserlerin ele geçirilmesi nedeniyle 2863 sayılı Kanunun 67/1. maddede düzenlenen “bildirim yükümlülüğüne aykırılık” suçunun kanuni unsurlarının oluşmadığı anlaşılmakla; sanığın eyleminin 2863 sayılı Kanunun 67/2 madde fıkrası kapsamında olmadığına ilişkin ilk derece Mahkemesi kabulü yerinde ise de, eylemin aynı Kanunun 67/1 madde fıkrasındaki suçu da oluşturmaması gerekçesiyle sanığın unsurları oluşmayan atılı suçtan beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Kültür ve Turizm Bakanlığı vekilinin, 10.03.2022 tarihli dilekçe ile davaya katılma talebinde bulunduğu halde, adı geçen kurumun katılan olarak kabulüne yönelik bir karar verilmediği anlaşılmakla birlikte, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21.11.2006 tarihli, 2006/2-249-247 sayılı, 15.07.2008 tarihli, 2008/9-95-195 sayılı ve 19.10.2010 tarihli, 2010/9-149-105 sayılı kararlarında belirtildiği üzere, ilk derece mahkemesinde ileri sürülüp karara bağlanmayan katılma isteklerinin, temyiz incelemesi sırasında herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmasını gerektirmiyorsa, karara bağlanması mümkün olduğundan,

Kültür ve Turizm Bakanlığının suçtan zarar görmesi ve bu hususta herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmasına gerek bulunmaması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 237 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, açılan davaya katılan olarak kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanun'a uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,