Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2024/1945 K.2025/5545

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız el koyma nedeniyle 480.000,00 USD maddi ve 30.000,00 USD manevi tazminatın el koyma tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile manevi tazminat talebinin reddine, 19.986,90 TL maddi tazminatın el koyma tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü hükmün bozulmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davalı vekilinin temyiz sebepleri; tazminat şartlarının oluşmadığına, hükmedilen tazminat miktarının fazla olduğuna, davacı vekilinin temyiz sebepleri; hükmedilen tazminat miktarının eksik olduğuna ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Gaziosmanpaşa 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/754 Esas – 2019/1439 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının 44 adet cep telefonuna, eşyayı gümrük işlemlerine tabi tutmaksızın ülkeye sokmak suçundan 18.06.2019 tarihinde el koyulduğu, yapılan yargılama sonunda davacının beraatine ve suça konu eşyaların davacıya iadesine karar verildiği, kararın 18.12.2020 tarihinde kesinleştiği, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Her ne kadar davanın süresinde açıldığı ve yasal şartların oluştuğundan bahisle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de, dosya içerisinde yer alan bilgi ve belgelere göre davacı hakkında verilen beraat kararının 18.12.2020 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen kararın davacı asile tebliğ edilmediği, CMK'nın 142/1. maddesi uyarınca karar ve hükümlerin kesinleşmesinin ilgisine tebliğinden itibaren 3 ay, her halde kesinleşmeden itibaren 1 yıllık hak düşürücü süre içinde davanın açılması gerektiği, buna göre 09.02.2022 tarihinde açılan davanın 1 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığından süresinde olmadığı anlaşılmakla, davanın süre yönünden reddi yerine yazılı şekilde hüküm tesisi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,