Yargıtay 12. Ceza Dairesi E.2025/894 K.2025/5927

Davalı vekilinin temyiz istemi yönünden; ilk derece mahkemesi tarafından verilen hükmün, 6100 sayılı HMK'nın 341/2 nci maddesi uyarınca kesin olduğu belirlenmiştir.

Davacı hakkında Dairemizce verilen bozma ilamı üzerine Mahkemece kurulan hükmün; davacı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 6100 sayılı HMK'nın 373/4. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı ve adli kontrol nedeniyle 50.000,00 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 10/09/2024 tarih ve 2021/8573 Esas - 2024/4029 Karar sayılı ilamıyla özetle " sanığın (davacının) silahlı terör örgütüne üye olma suçundan gözaltında kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği,

hükmün 09/11/2017 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen beraat kararının CMK'nın 142/1. maddesi gereğince bizzat ilgilisine tebliğ edilmesi ve dava süresinin bu tarihten itibaren başlayacağının belirtilmesine rağmen kesinleşmiş beraat kararının 18/12/2017 tarihinde sanık müdafine (davacı vekiline) tebliğ edildiği,

kesinleşen beraat kararının bizzat davacıya tebliğ edildiğine veya davacının kesinleşen beraat kararını haricen öğrendiğine dair dosya kapsamında bir bilgi ve belgenin bulunmadığı anlaşılmakla, kesinleşen beraat hükmünün müdafiye 18/12/2017 tarihinde tebliğ edilip tazminat davasının da vekile tebliğinden itibaren 1 yıllık yasal süre içinde 20/03/2018 tarihinde, CMK’nın 142/1. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemede açıldığı anlaşılmakla,

davanın CMK'nın 142/1. maddesinde öngörülen 3 aylık sürede açılmadığı gerekçesi ile süre yönünden reddine yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi" kanuna aykırı olduğu gerekçesiyle hükmün bozulması üzerine ilk derece mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulü ile maddi tazminat talebinin reddine, 1.500,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizili ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davalı vekilinin temyiz istemi yönünden;

temyiz sınırı ve hükmedilen tazminat miktarına göre hükmün kesin olması nedeniyle temyiz isteminin reddine, davacı vekilinin temyiz istemi yönünden; temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davalı vekilinin temyiz sebepleri, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, usul ve yasaya aykırı karar verildiğine, hükmedilen tazminat miktarının fazla olduğuna, davacı vekilinin temyiz sebepleri, avukata ödenen vekalet ücretinin maddi tazminat olarak hükmedilmesi gerektiğine, hükmedilen manevi tazminat miktarının yetersiz olduğuna ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

Mahkemece, tazminat talebinin dayanağı olan Samsun 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/5 Esas 2017/394 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının silahlı terör örgütüne üye olma suçundan yapılan soruşturma kapsamında 20/07/2016-24/07/2016 tarihleri arasında 4 gün gözaltında kaldığı, 24/07/2016 ve 01/11/2017 tarihleri arasında ise adli kontrol altında kaldığı, davasında yapılan yargılama neticesinde davacı sanığın atılı suçtan beraatine hükmedildiği,

beraat hükmünün 09/11/2017 tarihinde kesinleştiği, gözaltı tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

A. Davalı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05/07/2023 gün ve 2023/2-191 Esas, 2023/703 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, 6100 sayılı HMK'da ilk derece mahkemesince verilen kararların temyiz edilmesi hâlinde kesinlik sınırının tespitine dair açık bir hüküm bulunmadığından HMK’nın 341/2. fıkrasındaki düzenlemenin dikkate alınması gerektiği, kanun yolu başvuru sınırlarının, başvurulacak kanun yoluna göre değil kararı veren mahkemeye göre belirlenmesi gerektiği, bu halde hüküm tarihinde HMK'nın 341/2. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının 28.250,00 TL olduğu;

haksız gözaltı nedeniyle açılan maddi ve manevi tazminat talepli davaya ilişkin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde davalı aleyhine hükmedilen tazminat miktarının 1.500,00 TL olması nedeniyle davalı açısından hükmün kesin nitelikte olduğu görülmekle; davalı vekilinin temyizinin katılma yolu ile yapılmadığı dikkate alınarak.

6100 sayılı HMK'nın 341/2 nci maddesinde öngörülen kesinlik sınırına göre hükmün kesin olması nedeniyle davalı vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı CMK'nın 298/1. fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE, B. Davacı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden.

Dairemizce verilen bozma ilamı üzerine yapılan yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, manevi tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tazminat miktarının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, davacı vekilinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü tüm temyiz sebeplerinin reddi ile hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak,