KÜNYE
12. Hukuk Dairesi 2010/2777 E., 2010/15026 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Haziran 2010
- Mahkemesi
- Boğazlıyan İcra Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 24/11/2009
- Numarası
- 2008/118-2009/104
Karar Metni
301 kelime·2 dk okuma
Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu A.K. tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :
Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;
İİK. nun 68. maddesinin 5. ve son fıkralarında “(Değişik fıkra: 09/11/1988 - 3494/2 md.) Borçlunun gösterdiği belge altındaki imza alacaklı tarafından inkar edilirse hakim, 68/a maddesinde yazılı usule göre yaptığı inceleme neticesinde imzanın alacaklıya ait olduğuna kanaat getirdiği takdirde alacaklının itirazın kaldırılması talebini reddeder ve alacaklıyı sözü edilen belgenin taalluk ettiği değer veya miktarın % 10’u oranında para cezasına mahkum eder. Alacaklı genel mahkemede dava açarsa bu para cezasının infazı dava sonuna kadar tehir olunur ve alacaklı bu davada alacağını ve imzanın kendisine ait olmadığını ispat ederse bu ceza kalkar.
…………….
İtirazın kaldırılması talebinin esasa ilişkin nedenlerle kabulü halinde borçlu, talebin aynı nedenlerle reddi halinde ise alacaklı, diğer tarafın talebi üzerine % 40’tan aşağı olmamak üzere tazminata mahkum edilir.” hükümleri yer almaktadır.
Somut olayda mahkemece alınan 2 ayrı bilirkişi raporunda da borçluların sunduğu ödeme belgesi altındaki imzanın, basit tersimli olması nedeniyle, alacaklının eli ürünü olup olmadığı saptanamamıştır. Bu durum borçlular aleyhine yorumlanamayacağından, alacaklı tarafın tazminat isteminin reddine karar verilmesi gerekirken, borçlular aleyhine tazminata hükmedilmesi isabetsiz olup, mahkeme kararının açıklanan nedenlerle bozulması gerekir ise de, anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından hükmün düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.
Yargıtay 12. Hukuk Dairesi, E. 2010/2777, K. 2010/15026, 14 Haziran 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama