Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2012/23092 K.2012/39731

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir. HMK.nun 294. maddesinin 3. fıkrasında ise; “Hükmün tefhimi herhalde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur” hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda; mahkemece hüküm fıkrasının (1) nolu bendinde "Davanın kabulü ile" şeklinde karar verilmiş, neyin kabul edildiği, taraflara yüklenen hak ve borçların neler olduğu açıkça belirtilmemiş, bu hali ile hüküm fıkrası infazda tereddütlere yol açacak şekilde oluşturulmuştur. Bir başka anlatımla mahkemece yukarıda açıklanan mevzuata uygun hüküm fıkrası yerine sadece "Davanın kabulü ile" şeklinde hüküm kurmakla yetinilmiştir.

Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde yasanın öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmadığı için mahkemece yapılacak iş; davacının şikayet dilekçesindeki istemleri dikkate alınarak infazda tereddüt oluşturmayacak şekilde açık ve anlaşılır bir biçimde ve yasanın aradığı nitelikleri haiz bir karar verilmesi olmalıdır.

Öte yandan, şikayette aktif husumet ehliyeti bulunmayan ve takibin tarafı olmayan üçüncü kişinin haciz işleminden nasıl doğrudan etkilendiği araştırılıp tartışılmadan işin esasının incelenmesi yanlış olduğu gibi, HMK’nun 297. maddesinin (1). fıkrasının (e) bendi gereği hükümde “gerekçeli kararın yazıldığı tarihin” yer alması zorunlu olup, kanunun bu emredici hükmüne aykırı davranılması da doğru bulunmamıştır