Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2013/18872 K.2013/25701

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından, başlatılan genel haciz yoluyla takibe karşı borçlunun itirazı üzerine takibin durduğu, alacaklının, itirazın kaldırılması istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, istemin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

İİK'nın 68/1. maddesi gereğince, talebine itiraz edilen alacaklının takibi, imzası ikrar ve noterlikçe tasdik edilen borç ikrarını içeren bir senede yahut resmi dairelerin veya yetkili makamların yetkileri dahilinde ve usulüne göre verdikleri bir makbuz veya belgeye müstenit ise, alacaklı icra mahkemesinden itirazın kaldırılmasını isteyebilir. Ancak, borçlu, borç doğuran ilişkiyi kabul etmişse, alacaklının artık İİK.nun 68/1.maddesinde belirtilen belgelere dayanmasına gerek yoktur.

Somut olayda, alacaklının genel haciz yoluyla başlattığı icra takibinde İİK'nun 68/1. maddesinde yer alan ve mücerret borç ikrarını içeren bir belgeye dayanmadığı tartışmasızdır. Ancak borçlunun icra dairesine verdiği itiraz dilekçesinde borcun takipten önce ödendiğinin ileri sürüldüğü görülmektedir.

Borçlu, borç doğuran hukuki ilişkiyi kabul edip, itirazını ödeme olgusuna dayandırdığına göre, itirazın kaldırılması isteminin mahkemede incelenmesi sırasında alacaklının artık İİK'nun 68/1 maddesinde belirtilen bir belgesinin mevcut olup olmadığı üzerinde durulmasına gerek ve yer yoktur. Çünkü anılan maddede yazılı belgelerle ispatlanacak olan hukuki ilişki ve borçtur.

Borçlu hukuki ilişki ve borcu kabul edip borcunu ödediğini ileri sürdüğüne göre, kabul edilen bir hususun ayrıca İİK'nun 68/1 maddesinde yazılı belgelerle ispatına yer olmadığı izahtan varestedir(H.G.K. 04.12.1985 tarih ve 1984/12-527 E. 984. K.).

Ayrıca İİK.nun 63.maddesİ uyarınca, itiraz eden borçlu, itirazın kaldırılması duruşmasında, alacaklının dayandığı senet metninden anlaşılanlar dışında itiraz sebeplerini değiştiremez ve genişletemez. Mahkemece, borçlu tarafından sunulan 10/07/2008 tarihli ibranameye dayalı olarak davanın reddine karar verilmiş olup, söz konusu ibraname İİK.nun 68/1 maddesinde belirtilen imzası ikrar edilmiş belge niteliğinde olduğundan takibe konu fazla çalışma ücreti, genel tatil günleri çalışma ücreti ve yıllık izin ücreti kalemleri yönünden istemin reddi -2-

ESAS NO : 2013/18872

KARAR NO : 2013/25701

yerinde ise de, borçlu şirket savunmalarında, 10/07/2008 tarihinde işten çıkarılan alacaklıya kıdem tazminatının şantiye binasında peyder pey ödendiğini; ödeme itirazı ile çelişecek şekilde, işten çıkarılacağı dört ay öncesinden alacaklıya bildirildiğinden ihbar tazminatı ödenmesinin sözkonusu olamayacağını belirttiğine, diğer bir anlatımla işten çıkarıldığı ve ibranamenin düzenlendiği tarihte anılan alacak kalemlerinin ödenmediğini kabul ve ikrar ettiğine göre, söz konusu ibranamenin takibe konu ihbar ve kıdem tazminatı alacaklarını kapsamadığı açıktır.

O halde, mahkemece, borçlu, ihbar ve kıdem tazminatına yönelik itirazını, İİK.nun 68/3.maddesi gereğince aynı maddenin birinci fıkrasında sayılan belgelerle ispat edemediğinden bu alacak kalemleri yönünden itirazın kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile istemin tümden reddi isabetsizdir.

Ayrıca, borçlu icra dosyasına sunduğu itiraz dilekçesinde faize de itiraz etmiş olup, mahkemece, gerektiğinde bilirkişi incelemesi yapılmak suretiyle bu itirazın kaldırılmasına yönelik istemin de değerlendirilerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, bu hususun iş hukuku çerçevesinde değerlendirilmesi gerektiği, icra mahkemesince bir değerlendirme yapılamayacağı gerekçesi ile reddi de doğru değildir.

Öte yandan HMK’nun 297. maddesinin (1). fıkrası gereği hükümde “Türk Milleti Adına” ibaresinin yazılması zorunlu olup, kanunun bu emredici hükmüne aykırı davranılması da doğru bulunmamıştır.