KÜNYE
12. Hukuk Dairesi 2013/27979 E., 2013/36711 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Kasım 2013
- Mahkemesi
- Ankara 10. İcra Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 10/04/2013
- Numarası
- 2012/860-2013/277
Karar Metni
286 kelime·1 dk okuma
Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu ve alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :
1- Alacaklının temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Tarafların iddia ve savunmalarına, dosya içeriğindeki bilgi ve belgelere ve kararın gerekçesine göre alacaklının temyiz itirazlarının REDDİNE;
2- Borçlunun temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Borçlunun imza itirazı icra mahkemesince kabul edilmiştir. İİK.nun 170/son maddesi hükmüne göre; "İcra mahkemesi, itirazın kabulüne karar vermesi halinde, senedi takibe koymada kötü niyeti veya ağır kusuru bulunduğu takdirde alacaklıyı, senede dayanan takip konusu alacağın %20'sinden aşağı olmamak üzere tazminata ve alacağın %10u oranında para cezasına mahkum eder..."
Somut olayda takip dayanağı senet lehtarı M. S. Güçlü takip alacaklısı olup, bonodaki keşideci imzasının borçlu A.A.’a ait olup olmadığını bilebilecek durumda olduğundan İİK.nun 170/son maddesi gereğince senedi takibe koymada en azından ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Mahkemece borçlu A. A.yararına asıl alacağın %20'sinden aşağı olmamak üzere tazminata ve asıl alacağın % 10'u oranında para cezasına hükmedilmesi gerekirken, alacaklının takipte kötüniyetli ve ağır kusurlu olduğunun ispat edilemediğinden bahisle tazminat talebinin reddine karar verilmesi isabetsizdir.
Öte yandan HMK’nun 297. maddesinin (1). fıkrasının (e) bendi gereği hükümde “gerekçeli kararın yazıldığı tarihin” yer alması zorunlu olup, kanunun bu emredici hükmüne aykırı davranılması da doğru bulunmamıştır.
Yargıtay 12. Hukuk Dairesi, E. 2013/27979, K. 2013/36711, 19 Kasım 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama