KÜNYE
12. Hukuk Dairesi 2013/36367 E., 2014/2697 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Ocak 2014
- Mahkemesi
- Sarayköy İcra Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 08/07/2013
- Numarası
- 2013/11-2013/40
Karar Metni
337 kelime·2 dk okuma
Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :
İİK'nun 134/8. fıkrasına göre; şikayetçinin ihalenin feshini isteyebilmesi için ileri sürdüğü yolsuzluk neticesinde kendi menfaatinin muhtel olduğunu ispat etmesi zorunludur. Bu husus dava şartı olup, mahkemece kendiliğinden gözönünde bulundurulmalıdır.
Somut olayda ihale konusu taşınmazlardan 76 ada 73 parsel sayılı arsanın muhammen bedelinin 29.750,00 TL olmasına rağmen ikinci artırmada muhammen bedelin üzerinde bir rakam olan 30.100,00 TL'ye ihale edildiği anlaşılmıştır. Bu durumda şikayetçinin bu taşınmaz yönünden ihalenin feshini istemede menfaatinin bulunmadığı tartışmasızdır.
Buna göre mahkemece anılan hususun re'sen nazara alınarak ihalenin feshi isteminin işin esasına girilmeden dava şartı yokluğu nedeniyle reddi gerekirken başvurunun esası incelenerek red kararı verilmesi doğru değil ise de sonuçta istem reddedildiğinden red kararı sonucu itibariyle doğru olup bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde değil ise de;
İİK'nun 134/2. maddesinde para cezasına karar verilebilmesi için şikayetin esasa ilişkin nedenlerle reddi koşulu öngörülmüş olup, dava şartı nedeniyle esasa girilmeksizin istemin reddi halinde para cezasına karar verilemeyeceğinden borçlu aleyhine 76 ada 73 parsel yönünden para cezasına hükmedilmesi isabetsizdir. Mahkeme kararının bu nedenle bozulması gerekir ise de, anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından, hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.
Yargıtay 12. Hukuk Dairesi, E. 2013/36367, K. 2014/2697, 30 Ocak 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama