KÜNYE
12. Hukuk Dairesi 2013/6834 E., 2013/15237 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Nisan 2013
- Mahkemesi
- Dalaman(Kapatılan) İcra Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 11/10/2011
- Numarası
- 2011/44-2011/46
Karar Metni
325 kelime·2 dk okuma
Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 13.09.2012 tarih, 17461/26239 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :
Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;
Borçlu vekili 15.07.2011 tarihinde icra mahkemesine başvurusunda, icra dosyasında vekil olarak bulunmalarına rağmen taraflarına satış ilanı tebliğ edilmediğini ileri sürerek 04.07.2011 tarihinde yapılan ihalenin feshini talep etmiş, mahkemece; satış ilanının davacı ......'a ve vekiline ayrı ayrı tebliğ edildiği gerekçeleri ile ihalenin feshi isteminin reddine ve davacının ihale bedelinin % 10' u oranın da para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
İİK’nun 134.maddesinin 2.fıkrası uyarınca “…Talebin reddine karar verilmesi halinde icra mahkemesi davacıyı feshi istenilen ihale bedelinin yüzde onu oranında para cezasına mahkum eder. Ancak işin esasına girilmemesi nedeniyle talebin reddi halinde para cezasına hükmolunamaz.”
Somut olayda, şikayetçi borçlu vekiline yapılan satış ilanı tebliğ işlemi usulüne uygun olduğuna göre, istemin süre aşımı nedeniyle reddi ile bu durumda işin esasına girilmediğinden para cezasına hükmedilmemesi gerekirken, borçlunun ihale bedelinin %10'u oranında para cezasına mahkum edilmesi isabetsizdir. Mahkeme kararının bu nedenle bozulması gerekir ise de, anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması gerekirken onandığı anlaşıldığından, borçlunun karar düzeltme isteminin kısmen kabulü gerekmiştir.
Yargıtay 12. Hukuk Dairesi, E. 2013/6834, K. 2013/15237, 22 Nisan 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama