KÜNYE
12. Hukuk Dairesi 2014/22682 E., 2014/29914 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Aralık 2014
- Mahkemesi
- Bala İcra Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 08/11/2013
- Numarası
- 2013/12-2013/21
Karar Metni
281 kelime·1 dk okuma
Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular S.. T.. ve K.. T.. ve alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:
1-Borçlular S.. T.. ve K.. T..'un temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının REDDİNE;
2-Alacaklının temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;
7201 Sayılı Tebligat Kanunu'un 32.maddesi gereğince tebliğ, usulüne aykırı yapılmış olsa bile, muhatabı tebliğ işleminden haberdar olmuş ise geçerli sayılır. Muhatabın beyan ettiği tarih, tebliğ tarihi olarak kabul edilir. Görüldüğü üzere, usulsüz yapılan tebliğ, mutlaka batıl olmayıp, muhatap tarafından öğrenildiği tarihte geçerli olacaktır (HGK'nun 05.06.1991 tarih, 1991/12-258 E. - 1991/344 K.).
Somut olayda genel haciz yolu ile ilamsız icra takibinden borçlu M.. T.. icra mahkemesine başvurusunda, sair şikayetleri yanı sıra ödeme emri tebliğ işleminin usulsüz olduğunu ileri sürerek takibin iptalini talep etmiş, mahkemece; şikayetin kısmen kabulü ile borçluya yapılan ödeme emri tebliğ işleminin usulüne uygun olmadığı gerekçesi ile borçlu hakkındaki takibin iptaline karar verilmiştir.
Mahkemece, tebligatın usulsüzlüğü kabul edildiğine göre, anılan madde hükmü uyarınca öğrenme tarihinin tespitiyle, ödeme emri tebliğ tarihinin bu tarihe göre düzeltilmesine karar verilmesi gerekirken, takibin iptali yönünde yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.
Yargıtay 12. Hukuk Dairesi, E. 2014/22682, K. 2014/29914, 9 Aralık 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama