KÜNYE
12. Hukuk Dairesi 2014/29744 E., 2015/4523 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Mart 2015
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
281 kelime·1 dk okuma
Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :
HMK'nun 20. maddesinde; görevsizlik veya yetkisizlik kararı verilmesi halinde, taraflardan birinin, bu karar verildiği anda kesin ise bu tarihten, süresi içinde kanun yoluna başvurulmayarak kesinleşmiş ise kararın kesinleştiği tarihten; kanun yoluna başvurulmuşsa bu başvurunun reddi kararının tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde kararı veren mahkemeye başvurarak, dava dosyasının görevli ya da yetkili mahkemeye gönderilmesini talep etmesi gerektiği, aksi takdirde, bu mahkemece davanın açılmamış sayılmasına karar verileceği hükme bağlanmıştır.
Somut olayda; Divriği İcra Müdürlüğü'nün 2013/256 sayılı dosyasında borçlu tarafından yapılan itirazın kaldırılması istemiyle alacaklı tarafından Divriği Asliye Hukuk Mahkemesi'ne başvurulduğu, dosya üzerinden yapılan inceleme sonucu 18.12.2013 tarihinde görevsizlik kararı verildiği, kararın taraflara tebliği ile 24.01.2014 tarihinde kesinleştiği, kesinleşmeden itibaren yasa maddesinde öngörülen iki haftalık yasal süre dolduktan sonra 29.04.2014 tarihinde davacı alacaklının gönderme talebinde bulunduğu görülmüştür.
HMK'nun 20. madde hükmünün kamu düzenine ilişkin olması nedeniyle kararın alacaklı tarafca temyiz edilmesi halinde dahi aleyhe bozma ilkesi nazara alınamaz (Hukuk Genel Kurulu’nun 06.10.2004 tarih 2004/1-433 kararında benimsendiği gibi).
O halde, mahkemece; kamu düzeni ile ilgili olan HMK'nun 20. maddesi uyarınca re’sen davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.
Yargıtay 12. Hukuk Dairesi, E. 2014/29744, K. 2015/4523, 3 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama