KÜNYE
12. Hukuk Dairesi 2014/8076 E., 2014/10820 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Nisan 2014
- Mahkemesi
- Adana 4. İcra Hukuk Mahkemesi
- Tarihi
- 16/01/2014
- Numarası
- 2013/110-2014/29
Karar Metni
304 kelime·2 dk okuma
Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :
Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;
Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla başlatılan takibe karşı borçlunun, takibe konu bonodaki keşideci imzasının kendisine ait olmadığını ileri sürerek takibin iptali istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, imzaya itirazın kabulü ile takibin durdurulmasına ve alacaklı aleyhine tazminat ve para cezasına karar verildiği anlaşılmaktadır.
İİK.nun 170/4. maddesine göre de, imzaya itirazın kabulüne karar verilmesi halinde icra mahkemesi, senedi takibe koymada kötü niyeti veya ağır kusuru bulunduğu takdirde alacaklıyı senede dayanan takip konusu alacağın %20’sinden aşağı olmamak üzere tazminata ve alacağın %10’u oranında para cezasına mahkum eder.
Somut olayda, alacaklının, takip dayanağı bonoda, lehtardan sonraki ciranta olarak yetkili hamil sıfatını kazandığı görülmektedir. Bu durumda, alacaklı hamil, imzaya itiraz eden borçlu-keşidecinin imzasının sıhhatini bilemeyeceğinden senedi takibe koymada kötü niyetli veya ağır kusurlu kabul edilemez. Bonoyu takibe koymada kötü niyeti veya ağır kusuru bulunduğu ispatlanamadığına göre, mahkemece, alacaklının tazminat ve para cezasından sorumlu tutulması isabetsiz olup kararın belirtilen nedenle bozulması gerekir ise de, anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından kararın düzeltilerek onanması gerekmiştir.
Yargıtay 12. Hukuk Dairesi, E. 2014/8076, K. 2014/10820, 14 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama