KÜNYE
12. Hukuk Dairesi 2015/1910 E., 2015/11814 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Nisan 2015
- Mahkemesi
- İcra Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
290 kelime·1 dk okuma
Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :
1-Borçlu ... Madencilik San. Tic. Ltd. Şti.'nin ... 4.İcra Mahkemesi’nin 2013/760 esas, 2014/214 karar sayılı 13.05.2014 tarihli tavzih kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;Temyize konu tavzih kararı, ... 4.İcra Mahkemesi’nin 2013/760 esas, 2014/214 karar sayılı tarihli 10.04.2014 karar tarihli kıymet taktirine itiraz hakkında verilen karara ilişkin olup, icra mahkemesi kararlarından hangilerinin temyiz olunabileceği özel hükümlerle ve genel olarak da İİK.nun 363. maddesinde birer birer açıklanıp gösterilmiştir. Bunların dışında kalan mahkeme kararları kesindir. Yargıtay’ca incelenmesi istenen karar bu maddelerle tespit edilen kararlar arasına girmeyip kesin nitelikte bulunduğundan temyiz dilekçesinin (REDDİNE),
2-Borçlu ...'ın ...4.İcra Mahkemesi’nin 2013/760 esas, 2014/214 karar sayılı 19.11.2014 tarihli ek karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;İİK.nun 363/2.maddesi uyarınca icra mahkemesi kararının tefhim ya da tebliğ tarihinden itibaren 10 günlük sürede temyizi mümkündür. Somut olayda icra mahkemesince 10.04.2014 tarihinde tarafların yüzlerine karşı tefhimle karar verildiğine göre temyiz süresi bu tarihten itibaren başlayacağından, borçlu vekilinin 17.11.2014 tarihli temyiz talebi yasal süreden sonra olup, mahkemece temyiz dilekçesinin süre aşımı nedeniyle reddi yerine kararın kesin olduğu gerekçesiyle reddi doğru değil ise de sonuçta temyiz dilekçesinin reddine karar verildiğinden, mahkemenin sonucu doğru ek kararının onanması gerekmiştir.
Yargıtay 12. Hukuk Dairesi, E. 2015/1910, K. 2015/11814, 30 Nisan 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama