Yargıtay 12. Hukuk Dairesi E.2015/23528 K.2015/29775

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;Borçlunun diğer fesih nedenlerinin yanında satış ilanı tebligat usulsüzlüğü nedeni ile ihalenin feshi talebinde bulunduğu, mahkemesince ihalenin feshi talebinin reddine, şikayet eden aleyhine para cezasına hükmedilmesine karar verildiği kararın borçlu şikayet eden tarafından temyiz edildiği görülmektedir.

Borçluya satış ilanı tebligatı 16/09/2014 tarihinde, muhatabın işte olduğundan bahisle aynı konutta oturan oğlu ...'ya yapılmıştır. Bu tebligat T.K 20. maddesi hükmü uyarınca tebligat yapılacak kişinin geçici ayrıldığına ilişkin beyanın zapta geçirilmesi suretiyle yapıldığından ve tebligatı alan borçlunun oğlunun da, muhatabın orada olmadığını iddia etmediğinden geçerlidir.Borçlu 24/10/2014 tarihinde Türkiye'ye giriş yapmıştır.

Borçlunun işi sebebiyle yurtdışına gittiğinden İİK'nun 65.madde kapsamında kusuru olmaksızın bir mani sebebiyle itiraz edemediğini, bu maninin kalktığı tarihten itibaren 3 gün içinde bildirmesi gerekir. Yani 24/10/2014 tarihinden itibaren 3 günlük süre içerisinde gecikmiş itirazda bulunması gerekir.Somut olayda borçlunun icra mahkemesine itirazını 21/11/2014 tarihinde yaptığından bu istem süresinde değildir.

Mahkemenin bu nedenle istemi süre aşımı sebebi ile reddetmesi gerekirken işin esasının incelenerek istemin reddi doğru değil ise de, istem reddedildiğinden sonuç itibariyle mahkeme kararı doğruldur.

Ancak İİK 134/2 madde uyarınca istem işin esasına girilmeden reddedildiğinden aleyhine ihale bedelinin %10’u oranında para cezasına hükmedilmesi isabetsiz olup, mahkeme kararının bu nedenle bozulması gerekmekle beraber anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından kararın düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.