KÜNYE
12. Hukuk Dairesi 2015/23794 E., 2016/3455 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 11 Şubat 2016
- Mahkemesi
- İcra Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
280 kelime·1 dk okuma
Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ....tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:
Alacaklı tarafından borçlu aleyhine genel haciz yoluyla ilamsız takip başlatıldığı, borçlunun şikayet yoluyla icra mahkemesine yaptığı başvuruda, örnek 7 ödeme emrinin usulüne uygun olarak tebliğ edilmediğini ileri sürerek, ödeme emri tebliğ tarihinin düzeltilmesini talep ettiği, mahkemece, ödeme emri tebligatının usule uygun tebliğ edilmediğine ilişkin şikayetin 7 günlük yasal süresi içerisinde yapılmadığı gerekçesi ile şikayetin reddine karar verildiği görülmektedir.
Borçlunun ödeme emri tebliğ işleminin usulsüzlüğüne yönelik şikayetini, İİK'nun 16/1. maddesi gereğince bu işlemin öğrenildiği tarihten itibaren 7 gün içerisinde icra mahkemesine yapılması zorunludur (HGK'nun 05.06.1991 tarih ve 1991/12-258 E., 1991/344 K. sayılı kararı).
Diğer taraftan; 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 32. maddesi gereğince; tebligatın usulsüz olması halinde, muhatabı tebliğinden haberdar olmuş ise muteber sayılır. Muhatabın beyan ettiği tarih, tebliğ tarihi olarak kabul edilir.
Somut olayda; mahkemenin, borçlunun çalıştığı ..... Ltd. Şti.'ne icra müdürlüğü tarafından yazılan 02.12.2014 tarihli maaştan kesinti yapılmasına yönelik haciz müzekkeresinin tebliğ edildiği 20.11.2014 tarihinden itibaren İİK'nun 16/1. maddesinde öngörülen yedi günlük süreyi başlatmasının yerinde olmadığı anlaşılmaktadır.
O halde, mahkemece, şikayet süresinde kabul edilerek işin esası incelenip oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde istemin süre yönünden reddine karar verilmesi isabetsizdir.
L.B.
Yargıtay 12. Hukuk Dairesi, E. 2015/23794, K. 2016/3455, 11 Şubat 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama